Talking Womb – In de Woestijn

Be Careful what you wish for

bridge-cables-daylight-1761279In aanloop naar de Verdiepende Vrijdag rond Creëren, voelde ik mij twee weken geleden als aan de ingang van een vruchtbare jungle vol lianen, rivieren, bossen en mossen.  Uitkijkend om mij te laten mee stromen op de wispelturige lentewind en om mijn groep te begeleiden over die brug om ten volle in de Creatie-energie te gaan staan. 

Laat mij deze zin, dit voornemen, deze nogal losjes geformuleerde intentie even herhalen:

Ik wil mij laten mee stromen (1) ….. Op de wispelturige lentewind (2)…. om een groep te (bege)leiden over een brug (3)….. om ten volle in de Creatie-energie te gaan staan(4).

Nog geen week geleden begreep ik  nietmaar waarom het oorspronkelijke enthousiasme bij de inschrijvingen heel snel taande.  Deze intentie, wat vertaald werd als “doel van de workshop” werd als “beetje te veel” aangevoeld, waardoor ik bij mezelf goed moest voelen:

Katrientje, ben je zéker dat je dit wilt?

adult-bench-bored-1076999Intuïtief voelt het voor mij wél nog steeds als de juiste volgende stap en dus zal ik morgen die Creatie-energie exploreren.

Alleen… ik zal daar helemaal alléén zijn.

Sinds ik uitgesproken heb dat ik mijn vleugels wil uitslaan, misschien zelfs voor het eerst in mijn leven, moet ik hier nederig meedelen dat ik opnieuw het lesje leer:

Be Careful what you wish for.

Om te vliegen moet je vrij zijn

action-carefree-cropland-1146242Ik blijf eerlijk en deel hier met jullie: ik had bij dit voornemen écht wel een bepaalde verwachting! Een beeld. Een model. Een mooi, rustig, evenwichtig modelbeeld van een perfecte lentedag met een zacht windje, felle kleuren, rijke bronnen, enfin: een paradijs op aarde met een explosie aan vibraties. Als beloning en als antwoord op mijn fantastisch grote stap voorwaarts.  Ik wil Vrijheid om te vliegen.  Vanuit dit beeld begrijp ik enig negatieve houding tegenover creëren niet.

61459336_328264031175038_870980257656602624_nEn dus krijg ik als antwoord dat wat voor mij deze gewenste vrijheid in de weg staat: mijn Ketenen.

Op een minimum van tijd krijg ik vanuit alle windrichtingen (wispelturige lentewind?) álles voorgeschoteld wat mij op dit moment in mijn leven bindt en waaraan ik een betekenis toe schrijf om verbinding met mezelf te voelen.

Net daarom is er -zoals gewoonlijk- één keten die ik het langste vast houd en dat is het gevecht.  Want naar mijn idee “zoals altijd” zijn dit zaken die toch de moeite waard zijn om te mogen verdedigd worden. Toch?

Maar wanneer de vermoeidheid na een paar dagen inslaat en zich vertaalt in mijn wens om mij meer en meer af te zonderen om tot rust te kunnen komen, moet ik deze “wilskracht” zien voor wat het is: weerstand.

De ketenen die mij vasthouden…

beautiful-beauty-blond-761999Om even kort te schetsen kan ik zeer concrete voorbeelden geven wat op minder dan twee dagen zichtbaar werd. Over minder dan een maand gaan wij verhuizen, waardoor we noch hier noch daar zijn en al onze spullen in dozen verdwijnt.  De gestegen gevoeligheid in onszelf eist als vanzelf een geheel ander voedingsstijl, die wij nu vertalen in een keto-dieet .  Daarnaast mediteer ik tegenwoordig dagelijks, terwijl de verkeers- en verkiezingsdrukte voor heel veel lawaai zorgen.

cuddly-toy-handwriting-lonely-165263Vriendschappen zijn niet eens op de radar.  Familiebanden waarvan ik jaren of maanden niets meer gehoord heb eísen een verklaring én een plan-van-aanpak om mezelf zwanger te ivf’en.. Zakelijke samenwerkingen die ooit steek hielden lopen strop. En mijn bestaande kliënteel herplant de gemaakte afspraken bij de vleet.

Het enige wat ik als essentie kan voelen, als rode draad in de veelheid van verschuivingen, oordelen, onduidelijkheden en stiltes is dat ik ergens moet wringen om deze verbindingen te doen laten kloppen. Of -wat nog erger is- dat mensen ik weet niet waar voelen dat ze mij in “een gelijk” moeten krijgen. Ik laat hier zelfs los in wiens gelijk. Een manier van denken en leven, wat ik sinds “de Kvinders” ontgroeid ben.

Of houd ik zelf de ketenen vast?

Ineens begrijp ik mijn oververmoeidheid.  Hoe lang al doe ik mijn best om te onderhandelen.

coffee-cup-deal-1076815Hiermee bedoel ik een van de meest typische fases in een rouwproces. Na een rouwproces door overlijden blijven zeer veel “verbindingscontracten” bij het oude.   Maar die contracten kloppen niet meer. En zo probeer ik te onderhandelen om een plaats te mogen behouden die er eigenlijk al lang niet meer is, en waarvan ik zeg die niet meer te willen.

berry-close-up-delicious-141815Ik word er mij van bewust dat sinds het afscheid van mijn dochter, ik onderhandel met  vrienden, familie, collega’s, klanten, situaties, mijn zaak, ja zelfs met mijn eten (Mag er niet een beetje suiker aub?) en locaties waar ik woon en ga wonen! Ik doe mijn best om één been te houden waar alles altijd was en met één been ga ik workshops aan om iets totaal nieuws te creëren.  Die twee wensen werken elkaar tegen. Natuurlijk blijf ik terplaatse trappelen en natuurlijk word ik daar moe van.  Dat is weerstand.

Alles is veranderd.  Doordat ík ben veranderd.

alimony-annulment-break-up-39483Bijgevolg veranderen ook alle contractvoorwaarden.  Beginnen corrigeren en bijschrijven zorgt altijd voor rommel, onduidelijkheid, oordelen, over-en-weer geschuif… enfin, exact voor die zaken die mij deze blog doen schrijven. Er is maar één manier om dit zuiver te herschrijven en dat is  na de ontbinding van het oude.

En ineens komt het besef binnen hoe vanuit de hartsverbinding ik reeds eerder door die verbindingen werd losgelaten. Zij lieten mij al vrij om te worden wie ik zal worden. Ik houd mij nog vast aan hén. Het is aan míj om hén los te laten.

Ik laat de ketenen los en stap de brug over

background-background-image-daylight-707915Stapje per stapje voel ik zoveel liefde voor de verbindingen die ik ontbind. En ik laat mij meestromen in deze flow van ont-binding, ont-moeten.

Ik laat het huisje vrij waar ik zes jaar heb kunnen proberen, ontmoeten, zoeken en helen. Waar ik mijn eerste stappen als zelfstandige zette. Ik laat het vrij voor nieuwe bewoners zodat ik naar het nieuwe huis-van-ons kan gaan waar wij een nieuw veilig nestje kunnen bouwen.

womens-circleIk laat mijn vriendinnen vrij in hun eigen fantastische leven met hun uitdagingen en zoektochten en vertrouw er volledig op dat het goed gaat met hen. Ik zie jullie graag en wil jullie danken voor zo zo veel.  Zodat ook ik nieuwe verbindingen kan aangaan en nieuwe vriendshappen in mijn hart kan sluiten.

 

adorable-baby-baby-feet-266011Ik laat mijn familiebanden vrij om hun eigen thema’s in de ancestor-lijnen te erkennen en toekomstige zonen en dochters graag te zien.  Zodat ik vrij op eigen en nieuw verbonden lijnen met mijn partner onze toekomstige zonen/dochters kunnen ontvangen.

 

Ik laat de laatste ongezonde stukjes in mijn levensstijl vrij, zodat mijn lichaam nog meer draagvlak kan bieden voor de verdiepende en verruimende groei die er zit aan te komen.  En waar zelfliefde een complete evidentie is.

animal-butterfly-close-up-45863Ik laat mijn zaak zoals die is gestart ook vrij. Ik laat de eerste samenwerkingen vrij die het ontstaan van Froggy mogelijk hebben gemaakt. Zodat uit de symbiose van de kikker die ik ben en de vlinder die mijn dochter is iets nieuws kan groeien en bloeien naar een hoger doel.  Ik laat mijn eerste leraars vrij zodat ik vrij ben naar mijn nieuwe mentors te gaan. Een bedrijf waar de wijsheid uit de pijn, de intentie om te helen en bovenal de onvoorwaardelijke liefde als taal veel meer leiders zal aantrekken om hen te inspireren naar hun grootste leidende impact.  Ook al zal daardoor alle nieuwe merchandise de vuilbak in mogen…

Ik laat mezelf vrij om mij te ontbinden van alles wat mij ketent en omarm de woestijn.

En ik kijk uit naar morgen om te creëren. Mijn eigen Paradijs.  AHO!

4k-wallpaper-background-beautiful-853199

 

Het vorige artikel lees je hier.

Lees hier het vervolg.

 

Talking Womb – Vrije Vleugels

Oeps! Ik ben het vergeten!

adult-blur-business-2222383

Met deze woorden start mijn telefoontje vandaag met wie volgens de agenda op afspraak moest zijn.  Het mag dus niet zijn en een nieuwe datum wordt gezocht en gevonden. Voor de vijfde keer deze maand, de derde keer deze week.

Oh en euh… die workshop rond Creativiteit waaraan ik wilde deelnemen… het gaat toch niet lukken. Het is gewoon te veel nu.

Dit is een fenomeen dat op zich in vlagen vaak gebeurt bij coaches en therapeuten en door de aard van ons werk, kunnen we vaak ook niet anders dan hiervoor begrip te voelen en de veranderende agenda te aanvaarden. Maar de frequentie van deze week is nu wel frappant. Wat is er toch aan de hand?

Welgekomen Wandeling

adult-casual-coat-663437Met een licht gevoel van irritatie wegens de organisatorische consequenties, grijp ik mijn sleutels en zoek de zon en zuurstof op. Even een frisse neus op deze lentedag kan dit weerkerend patroon omtrent de agenda enerzijds en de workshop over creëren anderzijds misschien in een nieuw daglicht brengen.  En op het ritme van mijn voetstappen geef ik mij over aan de stroom gedachten die komt.

action-plan-brainstorming-complex-212286Waarom? Waarom “lukt” die agenda maar niet deze maand? Waarom verschuift de geldenergie naar volgende maand? Waarom nú, net in die laatste maanden van verbouwing?  Waarom die excuses om geen prioriteit te maken van zichzelf?  En vooral… Wat maakt dat creativiteit als “te véél” ervaren wordt?  En zo razen een aantal vragen door mijn hoofd met die lichte toets van zelfmedelijden en verwarring tot ik eindig met die ene onvermijdelijke vraag die altijd de sleutel is tot het antwoord:

Wat tonen deze patronen mij over mijzelf op dit moment? 

Volle Maan

dark-full-moon-lunar-53153Deze week, met name op zaterdag 18 mei 2019, is het daarenboven volle maan.  Om dus grondig open te staan voor het antwoord op mijn vraag, zoek ik ook even op welke energie hier rond op te pikken valt.  Momenteel heerst sowieso een best pittige (ogenschijnlijk) tegenstrijdige energie.  Enerzijds krijgen we een hors d’hoeuvre aan dieper liggende emoties van wat nog eventueel onverwerkt is of waar wij ons nog onveilig voelen, onzeker, onduidelijk. Kortom: waar traumawerk op de agenda komt.  Anderzijds en tegelijkertijd voelen we onze diepste wens om in onze eigen authentieke (Creatie)kracht te gaan staan.  Wat in alle eerlijkheid bij mij ook wel een gevoel van druk met zich meebrengt.

“Mijn eigen authentieke kracht”.  Wát moet dat dan voorstellen? Het lijkt vaag te verwittigen voor iets groots… En ik ben niet altijd uitgeslapen genoeg om “groot” te dragen. 

Groen Lentefeest

60316585_586928195049241_6223468351331500032_nWe zijn deze week ook volop in de piekdagen van de Lente.  Hét seizoen waar groei en bloei ons dagelijks in ons gezicht gesmeten worden met al die “groenheid” in de natuur.  Dit is dus hét Creatieve Seizoen bij uitstek waar de creatie-energie ons triggert en uitnodigt om mee te doen.

Het was dan ook met voorbedachte rade dat deze Verdiepende Vrijdag rond Creëren in de Lente gepland staat. We kunnen beter creëren en ten volle in onze kracht staan als onze omgeving, onze context de energie levert die dit mee draagt, of zelfs versterkt.

Maar waar de natuur onbeschaamd féést in deze energie en in your face vrolijk ís, compleet geregenereerd na alle verlies en dood in de herfst en winter, zijn wij als mensen misschien wel dát talent verloren.   Het talent om zonder je te verontschuldigen te víeren en in je volheid te zíjn.  Misschien anders te vertalen als leiderschap te nemen in regeneratie.

Vrije Keuze

60286691_407443873173746_5003058951860781056_nVoelen de jonge groene blaadjes schuldgevoel of schaamte dat zij nu kunnen zíjn dankzij het afsterven van hun voorgangers in het vorige seizoen? Dienen deze blaadjes zich klein te houden als eerbetoon aan die vorige generatie of aan vorige ervaringen? Is het de bedoeling dat deze blaadjes slechts vale kleuren tonen, om zich nu al voor te bereiden op wat komen gaat? Of is er geen groter eerbetoon te bedenken dan je over te geven aan wat zij bedoeld zijn… te zijn? Is er iets respectvoller dan anderen de laten genieten van je groei?

Het lijkt mij dat deze volle maan ons net deze vraag komt voorschotelen.  Subtiel als altijd.

Wat kies jij dit jaar als eerbetoon? Wat kies jij te doen uit respect? 

Vrije Vlinder

branch-cold-cool-42266Laat zéér duidelijk zijn dat ik hiermee geen enkele uitspraak wil doen over welke keuze “juist” of “fout” is! Dat is in geen geval de bedoeling! Het enige wat ik kan respecteren is dat vele individuen nu in een fase zitten waar de keuze op dit moment niet past om in het feest van de Creativiteit te stappen.  Ook die beslissing is juist op bepaalde momenten in ons leven. Op die manier was voor mij vorig jaar (met het perinatale verlies van mijn dochtertje) één lange winter, waar ik niet klaar was voor een Lente en het Feest van de Creativiteit.  Het kan zeker zijn dat je een jaartje of meer overslaat.  Het brengt ons wel bij de vraag wat de bedóeling is.

bloom-blossom-butterfly-158536Is dit dan wat ík wil?  Wil ik nog een jaartje overslaan? Heb ik het nódig om nog een jaartje over te slaan? Is dit mijn spiegel?  Want eerder deze maand vond ik de noodzakelijke kwetsbaarheid al pittig (wat trouwens al een aankondiging was van die dieperliggende gevoelens)!

Elke vezel van mijn lichaam laat mij echter voelen dat ik in de afgelopen weken inderdaad gespeeld heb met dit excuus.

Als er te weinig inschrijvingen zijn, dan moet ik het zelf ook niet doenDan moet ik ook zelf niet mijn vleugels spreiden, flappen en wie weet zelfs gebruiken om te vliegen.

Want tja, er is een groot verschil tussen een vlinder op een takje met opgevouwen vleugels en een vlinder met vrije vleugels.

animal-biology-blur-672142

 

Vrije Vleugels

animal-beautiful-biology-675313Het bloed raast door mijn aderen met dit inzicht en het besef komt binnen als een donderslag.  Ik weet dat ik al een pittig parcours heb afgelegd sinds het verdict van mijn kleine meisje en dankzij mijn vlinderkindje ben ik terecht gekomen in een van mijn grootste transformatieprocessen in mijn leven.

Sinds dat moment is bijna alles in mijn leven veranderd.  Maar met één voet zit ik nog in een laatste “afronding” van een bepaalde invulling van mijn leven. Het engagement dat ik een jaar geleden ben aangegaan om in verbinding met mijn dochter geheeld aan de andere kant te geraken, komt nu aan het laatste hoofdstuk.  Zo voelt het. En dat laatste hoofdstuk gaat over die vleugels. Die dienen om te vliegen!

 

celebration-colorful-colourful-1684187Het ís tijd voor mij om te zíjn wie ik ben. In alle kleuren van de Regenboog. Om te zíjn zonder angst zoals ik mijn dochter beloofd heb. Het léven te léven zonder verontschuldiging!  Het léven te víeren zonder spijt! Het leven te creëren zonder angst!

Vandaag kies ik bewust om in deze Lente te stappen.  Niet enkel meer onder de organisatiedruk van mijn workshop. Maar omdat het júist voelt voor mij. Uit respect en als eerbetoon voor mijn eigen leven en voor de dood van mijn dochter.

0902-1562-jkWanneer ik mijn intuïtie aanspreek welke vogel mij kracht kan geven bij dit inzicht, komt het beeld van de Chinese kraanvogel op mijn netvlies. Een grote vogel, met grote brede vleugels die traag klapwieken bij het opstijgen. Mijn schouders kraken er bij. Bij het opzoeken naar de symbolische betekenis lach ik luid bij de boodschap: VRIJHEID!

 

Wie zich herkent in deze energie is zeker welkom om mee te doen in de Workshop Creëren op vrijdag 31 mei. Maar indien dit niet het geval is, zal ik als enige deelnemer een volledige dag wijden aan mijn dromen.  Wat zijn mijn diepste verlangens, mijn diepste wensen? En ik ga ervoor.

Ik dank mijn spiegels en buig voor deze inzichten.

Aho.

Het vorige artikel lees je hier.

Wordt vervolgd.

 

 

 

Talking Womb – Fragiliteit als voorwaarde voor Creativiteit

Vervelende Vreugde

brush-happiness-joy-22221Ik begin mij stilletjes aan voor te bereiden op mijn volgende Verdiepende Vrijdag over creëren.  Creativiteit en speelsheid en vreugdes gaan hand in hand.  Vreugde is daarbij een van de grootste, vurigste, meest voedende energie om aan te wakkeren om te gaan creëren.

Ik ga aan de slag met mijn vreugdes.  Enthousiasme, vrolijkheid, blijheid, speelsheid, ondeugendheid, opwinding, uitdaging en noem maar op, begin ik als op een catwalk aan mij te laten passeren om te bekijken maar… deze decadente parade doet iets met mij wat niet echt klopt met wat ik erover wil vertellen.  Behoorlijk ambetant aangezien ik écht wel geloof in wat ik wil verkondigen.

barb-wires-barrier-billboard-209717In plaats van die theoretische veelheid aan energie die mijn vreugdes mij “horen te geven“, voel ik zenuwen.  Wat zou moeten zijn, is niet zo.  Ik stop zelfs met ademen. En stilletjes aan daagt het mij, dik tegen mijn zin:

Oh Shit! Er zit trauma op mijn vreugde.

 

Oh Shit!

Heb ik dan gelogen in mijn blog waar ik eindig met de boodschap “Volg je Vreugde”?

clown-face-paint-make-up-1619918Deze vraag stel ik mij ineens met een zekere angst om mezelf op fakeness te betrappen.  Maar in mijn hart voel ik opnieuw de vreugde bij vele herinneringen waar ik oprecht terug een glimlach belééf.  Met enige opluchting concludeer ik dan ook dat er op zich niet noodzakelijk trauma zit op mijn “Vreugde” in de algemene zin van het woord.

Iets specifieker dus: Ik heb trauma op mijn vreugde wanneer ik die wil activeren om te creëren. Daarmee formuleer ik meteen ook het antwoord op mijn eigen onbewuste en tot nu toe onuitgesproken vraag waarom ik intussen één jaar na de geboorte van Mila nog niet opnieuw zwanger ben… En voor ik er erg in heb weerklinkt heel luid en voor de tweede maal…

Oh Shit!

(On)Veilige Vreugdes

boy-car-child-1266014Stilletjes aan begin ik een verband te zien en inzicht te krijgen in deze ogenschijnlijke tegenstrijdigheid. De vreugdes die wél goed voelen zijn reactief van aard. Ze zijn reacties op resultaten, situaties die er zíjn. De kriebels in de buik bij een heftige golf.  Die golf ís er. Een grappig woord van een vriendin ís er. Of de evolutie zien bij een verbouwing ís er.  Dat ik vreugde voel, is gegrond. Er is een zalig wetenschappelijk oorzakelijk verband.  Dit zijn Veilige Vreugdes!

bait-capture-catch-633881Maar wanneer het gaat om het Spel an sich. Wanneer ik met andere woorden aan de slag wil met Vreugde, óm de vreugde.  Gewoon spelen, óm te spelen.  Creëren, óm het creëren.  Dan. Is. Het. NIET. Veilig.

Mijn mond is droog, mijn hoofd tolt en ik verlies compleet uit het oog waar ik überhaupt heen wil met mijn vreugde. Er komt daar een gevoel bij kijken die niet verder van vreugde kan liggen, erváár ik op deze pijnlijke manier.

Door mijn hoofd razen vragen als losgeslagen pijlen in de trant van

Ja maar, dat kan elk moment afgepakt worden.

Ik voel mijn hoofd vele pogingen doen grip te krijgen op die vreemde gewaarwordingen en emoties die ik wél voel. Vreugde is het duidelijk niet.  Wat dan wel?

Elementary my dear Watson

analysis-analytics-charts-669610Deze vraag en verwarring houden mij best wel een paar dagen bezig tot ik de lezing “The Call to Courage” bekijk op Netflix van Brené Brown.  Deze academica houdt zich al decennia bezig met het wetenschappelijk onderzoeken van kwetsbaarheid.

In haar lezing citeert zij haar definitie van Kwetsbaarheid:

Vulnerability is defined as “uncertainty, risk and emotional exposure”.  … “Vulnerability is the birthplace of love, belonging, joy, empathy, courage and creativity”.

(Kwetsbaarheid is gedefinieerd als onzekerheid, risico en emotionele zichtbaarheid. …. Kwetsbaarheid is de grond waaruit liefde, verbinding, vreugde, empathie, moed en creativiteit groeien.”) – Brené Brown

500_F_31442692_3hW9Wx3qA0XnanpNg7IeJW75BauNveEoKortom: ik ervaar de afgelopen dagen lichte paniekaanvallen en mijn euro valt wel zeer hard.  Ik panikéér bij deze nieuwe ervaring.  Deze voor mij “nieuwe emotie”.  Ik ben mij voor het eerst in mijn leven bewúst van mijn kwetsbaarheid.

Dat zat er natuurlijk aan te komen van zodra ik een paar maanden geleden komaf maakte met “het-sterke-vrouwen“-geleuter.

Fragiele creativiteit

abdomen-anticipation-baby-1556669Met Mila heb ik ervaren hoe “vreugde-om-de-vreugdes” op om het even welk moment “ineens kunnen afgepakt worden“.  En dit was zeker niet de éérste keer in mijn leven.  Een zwangerschap is misschien wel het duidelijkste voorbeeld van een 9-maanden durend proces van constante creativiteit.  En dus ook van een constante niet-weten, constante wachten, constant voortbouwen, zonder een zekerheid over het resultaat. Om dan deze redenering af te maken, heb je je als vrouw -als creator-van-een-leventje- dus over te geven aan een 9-maanden durende kwetsbaarheid.

Oh Shit!

CreatingWanneer je creëert, start je een proces waar je per definitie niet kan weten hoe de uitkomst zal zijn. Het is zelfs een proces waarbij je in een non-stop rollercoaster terecht wil komen waarbij het ene idee al het andere voortbrengt. Het is eindeloos, onvoorspelbaar, onduidelijk, niet te temmen, allesomvattend.  Meerdere resultaten zijn mogelijk. Zo ook wat wij percipiëren als “negatieve” resultaten. Planeten, kosmossen en zwarte gaten incluis.  Met mijn hoofd snap ik dit en verkondig ik al jaren. Maar ineens vóel ik deze woorden ook en de grootsheid, de enormheid overvalt me.  Want, dit ís on-controleer-baar.

ball-casino-chance-33267Als “spel” of “vreugde”  gaandeweg in het leven synoniem geworden zijn voor “goede resultaten” of “winnen” of “slagen” en niet meer mogen bestaan omwille van zichzelf, dan krijg je dit. Pure paniek wanneer je creativiteit wil toelaten. Want het winnen houdt het risico in van verliezen.  Slagen houdt het risico in van falen? En er is geen manier om te wéten wat de uitkomst zal zijn.  Er is géén manier om zekerheid te bekomen op voorhand. Er is géén manier om veiligheid te verzekeren.

De vele herinneringen aan de pijn bij het afscheid voor Mila, doen mijn maag letterlijk keren bij het idee dat ik de kans moet wagen dit nog te moeten meemaken. Wil ik een kindje creëren, moet ik deze kans als resultaat aanvaarden.

Fertiele fragiliteit

brainstorming-business-plan-close-up-908295Hoe vaak wordt een creatief proces niet gereduceerd tot een “business plan” om de risico’s tot falen zo minimaal mogelijk te houden? Hoe vaak wordt een zwangerschap niet gereduceerd tot een medische opvolging van de risico’s en gevaren? Hoe vaak wordt een idee niet onmiddellijk getoetst aan controle-organen zoals er zijn: de geldelijke fondsen, de haalbaarheid, de gewenste deadlines, de potentiële klanten, enzovoort?

En éindelijk begin ik te snappen dat al deze zaken helemaal niets te maken hebben met creativiteit. Meer nog, dat ze zelfs gelinkt zijn aan het tegenovergestelde van creatieve energie, wat trouwens de globale menselijke reactie is op onzekerheid, risico en emotionele zichtbaarheid. Wij reageren hoofdzakelijk met angst op deze dingen, die zo snel mogelijk onder controle moeten gebracht worden.  Maar deze controlevormen doden de creativiteit.

Vergis je dus niet.  Dat wat in onze maatschappij veroordeeld wordt tot dom, naïef, zwak en gevaarlijk (je overgeven aan je kwetsbaarheid), is net de conditio sine qua non om maximaal van je creatieve energie gebruik te kunnen maken.  Zonder dat je die kleiner maakt, zonder dat je jezelf kleiner maakt, dan de kosmos dat het is.

Kortom: er is géén manier om nog maar te dénken aan creëren zónder dat je in die kwetsbaarheid, in die onveiligheid, kunt en durft staan.

Nieuwe wapens

action-brutal-coerce-40721Ik heb nog tijd nodig om de code te kraken vooraleer ik de Creatieve Energie in haar nodige vrijheid kan teachen.  Maar voorlopig weet ik wel dat ik met mijn wapens van weleer, mijn talent om zaken onder controle te brengen, aan de muur mag hangen. Het symbool voor controle is de hamer.  Intuïtief hoort deze inderdaad niet thuis in de buurt van scheppende creaties.

Dus ik vraag mijn nieuwe wapens. Wapens waarmee de fragiliteit mag en kan co-existeren met de vreugdes en het spel om de creativiteit tot volle bloei te brengen.

2d7ab9548b184248b6a1018277d634d8spiral

De dankbaarheid enerzijds (zie afbeelding hierboven).  Mag ik zover gaan om hierin gelijkenissen te zien met het Keltische symbool voor Vrouwelijkheid (rechts)?

 

Moed anderzijds. En ik weet niet of jij als lezer hetzelfde ziet als ik? Maar in dit Keltische symbool voor moed, zie ik een baarmoeder.

 

9593d780bc985523605a6cc5bbd263dc

 

Het volgende artikel lees je hier: Vrij Vleugels

Het vorige artikel lees je hier.

 

 

 

 

 

Talking Womb – Veiligheid in Heiligheid

Hysterisch Vuur

bark-close-up-color-357837Een jaar na het afscheid van ons meisje laat mijn baarmoeder zich nog steeds voelen.  Deze reeks artikels is er zelfs naar genoemd. Met alle begrip voor de immense emotionele, mentale en energetische lagen eigen aan een rouwproces bij een perinataal verlies, laat ik eindelijk ook de fysieke ervaring toe.

care-check-up-checking-1516648Ik besef dat ik een afspraak dien te maken om ook fysiek naar mijn baarmoeder te laten kijken. Gynaecologisch apparatuur maakte eerder niets duidelijk zichtbaar, dus ik moet verder zoeken wie mij wel verder kan helpen.  En met een vage overgave aan het idee dat ik misschien een hypochonder ben, durf ik een afspraak boeken bij mijn Westers opgeleide Osteopaat, die zijn visie en kunde verreikt heeft met de meer holistische Cranio-Sacraal Therapie.

Ik voel dat er iets groots verchuift wanneer hij – als arts- laat merken dat hij effectief fysiek iets vindt.  Ik voel een immense opluchting. De opluchting over het feit dat ik géén hypochonder ben.  Dat hier géén sprake is van hysteria (Hysteria is het Griekse woord voor baarmoeder maar werd zovele generaties in mijn vakgebied gebruikt als term voor al die vrouwen die “een spel maakten”).

Mijn bevalling? 

business-close-up-energy-191648Er wordt een “knik” gevoeld in mijn baarmoeder.  Een draai in de leiding om het even zeer plastisch uit te drukken waar nog geen ruimte kon gegeven worden aan het littekenweefsel om te kunnen helen. Voor het eerst na 387 dagen kwam de vraag:

 

 

 

 

Kan het zijn dat er iets gebeurd is bij je bevalling?

Mijn baarmoeder had écht wel iets te zeggen.  Ze was al die tijd al duidelijk dat er toch nog  een stukje in het verhaal…  kapot was.  Dus wáár komt deze zelf-twijfel, deze laag van schaamte zelfs, toch vandaan?

Aan de vraag te merken ligt de sleutel bij mijn bevalling. Dus, driehonderd zevenentachtig dagen na die feiten duik ik in een “vergeten stukje” van mijn eigen verhaal.

Een noodzakelijk kwaad

500_F_90830161_3KOHa57sTb7RAyk88lLk17sYO3CuYl4RMijn adem stopt. Want tja, míjn bevalling.  Hét verhaal dat vrouwen tot krijgers maakt in hun onlosmakelijke band met hun kind, wordt mij nooit gevraagd. De bevalling wordt meer “geplaatst” in het lineaire verloop bij het verlies van mijn dochter als “het noodzakelijke kwaad” waar ik door moest om tot het afscheid te kunnen komen.

Daarmee mijn lichaam en de fysieke inspanning van een bevalling tot een machinale stap  makend in het 1089 stappen tellende stappenplan bij perinataal verlies.

Een Trivialiteit

500_F_60090114_vR2kifFk6tqeYEPVeppRq3ITS4Sn63xrIn mijn blogreeks “Mandala’s & Lava” heb ik mijn eigen ervaringen en sensaties tijdens de bevalling zélf omschreven als “trivialiteiten“.  Waarom heb ik dat gedaan? Mijn eerste antwoord op die vraag is :

Omdat, bij een bevalling van een dood kindje de aandacht op dát moment en die eerste maanden daarna opgeëist wordt door andere lagen van een trauma- en rouwproces.

Er komt inderdaad zoveel op je af, dat je toch moet kíezen waar je je aandacht en dus je energie op richt. Maar is het werkelijk dit dat maakt dat een vrouw die van haar eerste kindje bevalt, die bevalling als een trivialiteit omschrijft? Is niet elk bevallingsverhaal bijna hét verhaal dat een vrouw tot krijger maakt? Een verhaal dat net graag gedeeld wordt?

Gesmoord

black and white black and white depressed depression
Foto door Kat Jayne op Pexels.com

Zoals elke vrouw herinner ik mij natuurlijk élk detail van mijn allereerste bevalling van mijn allereerste kindje.

Maar in plaats van een uitnodiging tot het delen van mijn krijgersverhaal, wordt deze mogelijkheid tot vertellen ingekapseld in die éne zin bij het eerstvolgende gynaecologisch onderzoek na de bevalling:

Ik heb al een mailtje ontvangen van het ziekenhuis om me te laten weten dat je waarschijnlijk niet zo … content zal zijn, maar ze hopen dat je … over je verdriet geraakt…

Met die ene zin werd het recht op mijn beleving van mijn bevallingsverhaal overkapt met een voile van schaamte.  Nog vóór ik mijn ervaringen kon beginnen delen, wordt alles in de zone van het verdriet geplaatst. En de suggestie van een onkunde bij mij om daarmee om te gaan, als kader waarbinnen dat verhaal dan kan verteld worden.  Uiterst subtiel, maar écht nog overal aanwezig: Hysteria.  addiction-antibiotic-capsules-159211Zoals het in de negentiende eeuw werd gediagnosticeerd bij zovele vrouwen die angst of kwaadheid voelden, als een herschrijving van wat het was.  Een emotionele beleving als reactie op macheloosheid, dat als een “mentale stoornis” werd herschreven.  Emoties, die in het kort tonen wat iemands persoonlijke waarheid is, wordt indien die persoon een vrouw is, bestempeld als “een zichzelf aangeprate waarheid”. Kortom : she needs crazy pills!

En nóg steeds: enige verwijzing naar een emotie bij een vrouw is een latent geworden suggestie van Hysteria die nog stééds door elke vrouw minstens één maal in haar leven ervaren wordt.  En even een belangrijke noot: niet in het minst door andere vrouwen.

500_F_126658761_0ViAh4AoQGoqi94xONtJm68XVTFImtkdMet die ene zin is de insinuatie compleet: enige vermelding van wat er gebeurd is, kan en zal herschreven worden naar iets wat niet in de buurt van mijn ervaring komt. Wat ik ook zou vertellen, het zou de bevestiging van “hysterische vrouw” alleen maar versterken. En laat duidelijk zijn dat dit het laatste was waar ik energie voor kon opbrengen of kon naar kijken op dát moment.

Mijn stem werd gesmoord.

Een noodzakelijke kwaadheid

WOEDE VUURDie ene vraag bij de osteopaat doet een vlaag oplaaien.  Een nieuw vuur verschroeit die voile van schaamte en eindelijk… éindelijk kan dit stukje in beweging komen.

Het was slechts een kwestie van time management.  Geen prioriteit op dag 0, maar wel een noodzakelijkheid op dag 387!

“Kan het zijn dat er een kink in de kabel kwam tijdens de bevalling?”  HELL YEAH!

En ik laat even mijn kwaadheid, mijn intussen gekende vuur, als madam Magma rázen.  Want eens die schaamte verschroeid, komt de WOEDE terug. En voor wie de negentiende eeuw vol Hysteria durft achterwege laten, is woede de emotie die ons duidelijk maakt dat er iets niet ok is. Dat er over onze grenzen wordt gegaan.

En het is dringend tijd dat die woede mag vlammen over míjn bevallingsverhaal. Mijn bevalling van míjn eerste kindje, míjn sterrendochtertje.

Mijn krijgersverhaal

change-choices-choose-277615Bij perinataal verlies start het eigenlijk al bij de verandering in keuze van ziekenhuis. De oorspronkelijke keuze is natuurlijk niet afgestemd op de expertise in deze scenario’s.   Je kijkt naar de stijl van bevallingskamers en een gevoel van “cultuur” in een ziekenhuis waar je je het veiligst voelt om je krijgersverhaal te schrijven. Maar van zodra er sprake is van die moeilijke diagnoses, komt het ziekenhuis met de meeste wetenschappelijke apparatuur en geschiedenis naar voor.  De jarenlange ervaring met het gesuggereerde grotere professionalisme en sereniteit zijn de antwoorden die je zoekt op de nieuwe vragen omtrent deze bevalling.

black-and-white-blur-business-deal-1496186Met de uitdrukkelijke vermelding van de “zo weinig mogelijk pijn-policy” en dat er geen overdreven groepen stagiairs en assistenten thuis hoorden in “de vlinderkamer” om het sereen te houden, maakten dat ik dan in die hele mallemolen aan beslissingen koos voor dat andere ziekenhuis.

Wanneer ik dan in mijn krijgersverhaal wil duiken, wordt de ervaring van de werkelijkheid afgetoetst met deze intenties.

Voor Woede-voor-beginners blijkt dan dat waar de daden niet overeen komen met de woorden, zal die woede in lichtere of zwaardere mate oplaaien. Afgestemd op de grootte van tegenstrijdigheid.  Bijna wiskunde dus. Ben je mee?

Ik zou bijna willen zeggen dat woede de bewaker is van integriteit. Wanneer woord en daad niet op dezelfde lijn zitten, worden er bij iemand vanzelfsprekend grenzen overschreden.

1_X36zuRxnCeI4qppub-Gqpg@2xEen bloemlezing van grensoverschrijdende ervaringen deel ik hier even voor wie dit wenst: vergetelheid bij het aanzetten van de epidurale verdoving; het ongeloof bij de verpleegster toen ik het uitschreeuwde van de pijn bij het “opsteken van de vaginale pil”; hetzelfde ongeloof toen ik vroeg naar een bedpan en die pas heel laat kreeg; een team van 4 mensen bij de perinatale ingreep (waaronder een assistente-aan-haar-gsm en een overbodige stagiaire); een mislukte poging van foeticide; geen communicatie bij het zenuwachtige geschuifel bij de tweede poging; het ongeloof bij het team dat ik die naald voelde; de onwil van de verpleegster om het doktersteam van de epidurale verdoving te laten komen “want je weet hoe dokters zijn“; de beschaamde maar dan ontwijkende blikken toen ze wel zagen dat ze het knopje van de epidurale vergeten aan zetten waren; de stempel als “moeilijke” omdat ik op dat moment luisterde naar mijn woede en hen erop aan sprak dat het toch de bedoeling niet kon zijn dat ik niet geloofd werd? De afspraak dat de assistente nog ging langs komen om te checken of het dan uiteindelijk gelukt was maar die ik in de komende 5 uur niet meer zag.

Met als uiteindelijke gevolg dat op het moment dat mijn dochter daar echt kwam en ik haar voelde in mijn vagina, ik volledig in paniek schoot overweldigd door het schrikbeeld dat de ingreep misschien mislukt was en ik haar in mijn armen zou moeten zien stikken.

Bij dat laatste heb ik in de onoverwinnelijke beweging van de geboorte alles toegeknepen om het tegen te houden.  Het is in dít moment dat ik mijn antwoord zou zoeken op de vraag wat eventueel voor een “knik” kon gezorgd hebben.

advise-answer-arrow-208494

Littekenweefsel

abdomen-belly-body-2007568Nu, vanaf dag 387, is er eindelijk ruimte en is er eindelijk tijd om mijn kwaadheid over mijn bevalling te laten zijn.  Met deze bloemlezing aan hoe ik behandeld werd, geef ik mezelf toestemming.

Is er sprake van een tegenstrijdigheid tussen woord en daad? Ja.

Is hier sprake van een situatie waarbij een context die eigenlijk hulpverlenend en ondersteunend mag zijn, net voor bijkomende stress en littekens zorgt? Ja.

Zijn er beloftes tot ondersteuning en pijnloosheid gedaan die niet zijn nagekomen? Ja.

Is woede hier op zijn plaats? Klopt deze emotie? Ja.

Is het de woede zelf die voor dit litteken zorgt? Neen. De woede doet niet meer dan tonen waar het littekenweefsel zit.

axe-bushcraft-camping-knife-167696Dus wat zorgt misschien voor het grootste litteken? Misschien zijn het wel al die momenten in mijn krijgersverhaal dat ik behandeld werd als “hysterische” vrouw. Als hypochonder, niet geloofwaardig over wat ik zei te voelen.  Als “moeilijke” bij het benoemen van mijn grenzen. Misschien is het wel het besef dat wanneer het er op aan komt, en ik als vrouw op mijn fysiek, emotioneel en mentaal meest behoeftige moment ben, ik niet geloofd wordt. Niet gezien. Niet gehoord. Actief gesmoord zelfs. Dát snijdt diep en laat littekens achter. Op de ziel, zeker! En ook in het lichaam!

Veiligheid in Heiligheid

animal-dog-domestic-68798Zolang de baarmoeder, en in haar verlengde eigenlijk het hele lichaam, als slechts een machine wordt behandeld en ingeschakeld, zal de Woede in haar blijven woeden. Punt.

Woede als bewaker van de integriteit, hoort thuis in de sacrale sfeer van de baarmoeder.

Deze aanvallen op de integriteit zullen nog vrouwen moeten meemaken, helaas. Incluis de verstikkende waas van schaamte om de stem te smoren.  Het is de Woede die ons toont dat het “zo misschien niet hoeft te zijn of blijven“. Wat kiezen wij, als vrouw, voor onze dochters?

black-and-white-black-and-white-challenge-262488Als ik de medische context had gevolgd, zou ik vanaf 6 maanden – vanaf dag 178- na de bevalling bij niet-zwangerschap, geïntroduceerd zijn in het parcours van de fertiliteit. De zwangerschapskwestie zit in een discours waarbij baarmoeder en lichaam als die “vessels“, “productie-couveuses” gezien worden.  Door toch te durven wachten tot dag 387, is er een missing link gevonden. Een stukje van mijn ziel kan hersteld worden als ik luister naar mijn woede.

Naast een geheelde baarmoeder heb ik als vrouw ook nog iets anders nodig om een nieuwe zwangerschap te kunnen omarmen, te kunnen ontvangen en te kunnen voldragen.  Een kindje kan maar groeien in de veiligheid van een geheelde baarmoeder, net zoals een moeder die baarmoeder kan laten helen in de veiligheid van een heiligheid.  We kunnen ons niet beschermen door alles alleen te dragen. Bij een bevalling introduceren we letterlijk ons vlees en bloed aan de omgeving.  Misschien mag die heiligheid terugkeren in die omgeving.

abaya-abu-ancient-1122407 (1)

De heiligheid van de baarmoeder. De heiligheid van het lichaam. De heiligheid van haar emoties en waarheid. De heiligheid van tijd. De heiligheid van heling.

Heilige Woede

free-freedom-gratitude-6945Oh heilige woede, ik eer je boodschap en je les. Ik beloof in naam van mijn voormoeders, mijzelf, en onze dochters die nog mogen komen, dat ik mijn stem laat horen in plaats van smoren.  Ik laat niet meer toe om bestempeld en behandeld te worden als hypochonder of hysterische vrouw. Ik laat enkel nog een omgeving en medisch team toe die de veiligheid ziet in de heiligheid.

En indien dit nog niet bestaat, is mijn stem een bijdrage tot een dag waarop onze dochters luider hún waarheid zullen spreken.

En wie weet, dit is misschien een missing link in mijn helingsproces om een nieuwe zwangerschap met een vertrouwen te kunnen aangaan.

Heilige Woede, ik dank je voor je boodschap.

En laat je los.

blackboard-board-close-up-908301

 

Het volgende artikel: Fragiliteit als voorwaarde voor Creativiteit

Het vorige artikel vind je hier.

 

 

 

 

Talking Womb – Volle Maan

Volle maan

dark-full-moon-lunar-53153Sinds mijn vakantie waar eb en vloed zo helend werkten, houd ik iets meer de maankalender in de gaten.  Dinsdag negentien februari zou de maan in haar volheid staan. Precies in dezelfde week dat we één jaar geleden het nieuws kregen dat we ons dochtertje zouden verliezen. Voor het eerst in mijn leven hield ik op basis van deze “toevalligheid” mijn agenda rustig zodat ik mijn baarmoeder kon volgen in háár noden.   Na dit jaar heeft ze het écht verdiend!

Volle Maan en de vrouw

220px-Triple-Goddess-Waxing-Full-Waning-SymbolSinds mijn baarmoeder “zich laat horen” (zie vorig artikel), lijkt de verbinding met de maan ook veel meer voelbaar. Hoewel ik voorzichtig ben bij mijn beeld van vrouwencirkels, vraagt de nijpende pijn op die plek van “niets” in mijn schoot wel aandacht.  En zoals altijd wanneer je je heling belangrijker vindt dan je oordelen, sta ik er deze maand wel voor open en verdiep me wat meer in de betekenissen.  Want ja, wie weet? image024

Wie ben ik om een eeuwenlange traditie aan vrouwencirkels en “Womb Healing” niet te erkennen?

Zo vind ik alvast dat in het symbool van de vrouwelijke triade, in het midden ook een volle maan staat. Dit symbool hoort thuis in de traditie van de drievoudige godin. Wat op zijn beurt weer staat voor de drie levensfasen bij de vrouw.  De Maagd, die symbool staat voor jeugd en mogelijkheden . De Moeder, die creativiteit en het verzorgende aspect vertegenwoordigt. En de Wijze Vrouw, die wijsheid, overgangsfase en verantwoordelijkheid symboliseert. Alle aspecten van deze “drievoudige godin” vertegenwoordigen verschillende manieren van heling en groei.

Ook in de Chinese begrippen yin en yang wordt het vrouwelijke Yin in verband gebracht met de maan. Het mannelijke yang op zijn beurt met de zon.

Dus waar ook ter wereld en hoe ver ook in de geschiedenis: de vrouw en de maan zijn een match.  En waar de tradities het dichtst bleven bij de natuur, word ook de timing van volle maan gebruikt om die kwetsuren en trauma’s typisch voor de vrouw en haar schoot alle liefdevolle aandacht te geven. Hetzij met meditaties, sauna’s voor de schoot, kruidenthees, gesprekken met lotgenoten in een cirkel (zonder hiërarchie) en visualisaties. Kortom: heling door liefdevol te laten zijn, compleet in lijn met het verzorgende karakter van de Moeder.

Maanloos

box-bright-cloth-1560288Niet enkel de krachtige symbolen en tradities kennen eigenschappen en magie van de maan toe aan het vrouwelijke.  Ook in minder romantische vorm, maar niet minder magisch, heeft elke vrouw een persoonlijke, unieke afstemming op die maan via haar maan(dstonden).

500_F_124908809_X6FwKIid25rYKtF5GYbY3RjGgHeP8pSWNu, ik heb mezelf heel lang als “gelukzak” bestempeld met mijn zeer lange cyclus die de bal constant missloeg wat die maan betrof. Mijn persoonlijke cycli wisselden zich pas tussen 30 tot 40 dagen af. Wat een gewéldige luxe was om te beantwoorden aan die maatschappelijke constante productie-vraag.  Ik was blíj geen duidelijke verbinding met die maan te hebben. Want productiviteit vereist stabiliteit, toch?

pexels-photo-259363Totdat ik halverwege mijn eerste zwangerschap afscheid moest nemen van mijn dochtertje.  Waarna ik twee maanden  later opnieuw bleek zwanger te zijn, maar ook dat vruchtje verloor.  Dus totdat mijn vrouwenhart reeds tweemaal geklopt heeft als een moederhart! Vanaf dán besef ik als geen ander hoe belangrijk het eigenlijk is om het authentieke vrouwelijke ritme aan die maan over te laten.

Overgave aan de maanstanden

Deze week, de week in februari wanneer de maan vol is… én het 1 jaar geleden is dat ik in de stoel bij de gynaecologe lag terwijl het verdict werd meegedeeld… déze week, kiest mijn baarmoeder om haar cyclus na 28 dagen (!!!) af te stemmen op “haar maan“.  Voor het éérst in mijn leven.

womens-circleIk tik voor het eerst in mijn leven mee op het ritme van De Vrouw. Die energiegolven die meer lijken op de golven van de zee in relatie tot de maanstanden.  En wetende wat ik geleerd heb in de afgelopen 365 dagen, geef ik mezelf toestemming mij over te geven aan dat nieuwe levensritme. Het énige ritme dat nieuw leven kan maken, dragen en baren.

Volle Maan en mijn schoot

alone-hand-hindu-1321727Negentien februari geef ik mij over aan de roep van mijn baarmoeder en gun haar háár tijd met die prachtige volle maan.  Zittend in kleermakerszit bij het raam, steek ik mijn oortjes in en druk op “start”. Let the Womb Healing meditation begin!

Twee zinnen vatten het samen en vertaal ik in dit artikel graag.

De Schoot is niet de plaats voor Angst en Pijn. Het is niet de plaats voor Woede, Manipulatie en Verdriet.

De schoot is de plaats om te Creëren en het Leven te Schenken aan Nieuw Leven. Nieuw Leven dat lijkt op… jou.

Tears of SadnessPas wanneer ik druppeltjes op mijn armen voelde, besefte ik dat de tranen stroomden.  Overvloedig. Want er zijn een overvloed aan beelden, associaties, herinneringen van mijn leven en van andere levens in mijn transgerenationele traumalijn die pijnlijk zichtbaar en voelbaar worden bij die Angst. Bij die Pijn.

bark-close-up-color-357837Seksuele contacten die niet resoneren met een veiligheid of heiligheid. Zovele vormen van manipulatie. Een miskraam. Het verlies van een kind. Dit gebeurt in zovele levens van vrouwen wat opgeslagen wordt op celniveau in de baarmoeder. En deze celniveau-herinneringen worden tot 17 generaties ver van moeder op dochter doorgegeven. Van de ene overlever (survivor) tot de andere.  Dat alles zit opgeslagen op die ene plaats… de Baarmoeder.

Verweven in mijn persoonlijke verhaal, komt de vraag: Is het dit dat mij tegenhoudt om een kindje te ontvangen in mijn schoot?

Zijn de pijnen té? Zijn de herinneringen té veel?

Creatie en geboorte

above-close-up-colors-907917Zoals bijna áltijd zit het hem in het tegengestelde. Want waaróm zouden díe behoorlijk existentiële heilige pijnen net dáár opgeslagen worden? Is de baarmoeder niet tegelijkertijd dé plaats voor de vrouwelijke energie, zijnde: onvoorwaardelijke veiligheid (liefde)?  De plaats waar je je als idee zo veilig voelt dat je durft manifest te worden.

Als ík “pijn” zou zíjn en dus als onveilig aanvoel… waar zou ík heen willen? Een Tempel van de Veiligheid, lijkt me toch een goede investering.  Dus misschien worden al die herinneringen dáár opgeslagen, omdat mijn voormoeders er nog niet bij stil stonden dat ze die onvoorwaardelijke liefde konden gebruiken om die pijnen en angsten te zegenen? In hun tempel?

adult-elderly-face-638196Ondanks zovele kwetsuren en pijnen hebben mijn voormoeders die moed en die kracht gehad om het Leven door te geven. Tot aan: mij. De vraag is dus misschien niet hoe ik de angsten en de pijnen moet overleven -maar toch meedragen- om toch mijn moederhart een kindje in Leven toe te wensen? Dat hebben mijn voormoeders misschien meer dan genoeg gedaan.

Misschien is de vraag aan míjn baarmoeder nú: om mijn voormoeders vooral te bedanken voor hun moed en kracht om vol te houden en “desondanks” het leven door te geven.  Als overlever creëer je allerhande manieren om pijnen en angsten, woedes en oordelen onder de mat te houden. Heling vertrekt vanuit het vasthouden van die pijnen en kwetsuren, ze in Liefde te laten zijn en om ze dan huiswaarts te sturen. Zodat die Tempel van de Veiligheid eindelijk terug kan geëerd worden in plaats van gekraakt.

Misschien is de liefde voor míjn Leven zo te helen dat ik vanuit Heling -en dus absoluut Vertrouwen en Liefde- kan kiezen voor het creëren van nieuw leven?  Mijn dochtertje heeft me geleerd hoe ik iets zó graag kan zien. Hoe díe immense liefde voelt. Kan ik haar herinnering (en verdriet om haar gemis) in míjn schoot loslaten en overdragen aan mijn hart, zodat er plaats komt in mijn Schoot voor een vól leven?

Misschien is die Maan niet voor niets Vol bij deze vraag…

astronomy-black-and-white-bright-47367

 

Lees hier het vervolgartikel

Lees hier het vorige artikel.

 

 

 

 

Talking Womb – Ontwaken van de Creativiteit

Zonlucht

51892015_406606186756507_1681831110608158720_nJaa! Bij veertien graden warmte en de winterse zonnestralen op mijn snoet wandel ik de afgelopen dagen tussen twee sessies door dat blauwe buiten in.

Bij elke teug zuurstof word ik getrakteerd op die gemiste teugjes van vers groen, volle dorre bomen en de typische geur van in zonlucht verwarmde grond.  14° nodigt echt uit om de pas te vertragen, die schouders te ontspannen en ja… te genieten!

De muts is onnodig en voor het eerst sinds lang kan de lucht genoten worden in die speelse aanwezigheid van 14° warme wind.  Onze grootste bron van energie, zuurstof, is voluit aanwezig en danst rond ons heen.  Lucht, wind, is hét element bij uitstek om de creativiteit wakker te maken en je te laten meedrijven.

Ontwakende creatie(s)

autumn-beauty-child-33349Dit is hét moment bij uitstek om al wat je wenst te creëren in het komende jaar mee in het zonlicht te brengen en de zuurstof, de wind zijn werk te laten doen. Eerdere ideeën, misschien té vastgeroeste plannen of vertalingen mogen even dansen, schudden, vervliegen tot ze tot hun stamcel-essentie komen.

Durf de concrete vertalingen van “vorig seizoen” loslaten.  Keer terug naar de essentie zelf.  De oorspronkelijke droom zo je wil. Of het nu gaat om je droom van je eigen zaak, of om je droom om een gezin te stichten, of om een nieuwe uitdaging? Al wat in de winter bevroren werd, mag ontdooien in die winterzon en in die blauwe lucht gezet worden. En laat de wind het werk doen.

500_F_63759692_aOuhPEGNkMfRzvkLOrnaXGhtYelq2ffS

Laat je wensen dansen. Laat je dromen bewegen. En stilletjes aan voel je waar de stamcellen van deze dromen in de loop van het komende seizoen kunnen uitgroeien tot nieuwe bloemknopjes, nieuwe takken of een nieuwe stam.  Je voelt het gewoon!

 

Wakker Aan

Het is natuurlijk nog geen lente, dus in deze periode gaat het niet om het concreet zaaien. Neen!  Een creatieproces  heeft die vreemde “incubatietijd” nodig. De periode vóór het zaaien.

agriculture-close-up-cultivation-169523Wanneer je al in de fase van het zaaien zit, is de belofte van het zaadje reeds gekend.  Het zaadje heeft al in zich wat de stamcellen nog niet wisten: het zaadje is de concrete vertaling van een bloem, een gewas, een boom of wat ook. Je zaait intentioneel een druivelaar of een appelboom of een roos. Daar zit eigenlijk al een beslissing achter van de stamcel. Die besliste op een gegeven moment: “ik word een roos” of “ik word een appelboom”.  Dus die tijd komt zeker nog.  Waar dient de lente anders voor?

cell-human-science-45239Dus wat bedoel ik met die “incubatietijd” vóór het zaaien? Je kan het vergelijken met het laboratoriumwerk van de alchemisten. Je werkt met die ene cel, de essentie van de celenergie. Je bent als het ware de creator van … de zaadjes.

Natuurlijk is het helemaal niet de bedoeling om jezelf op te sluiten als in een labo. Het toelaten van de wind in de microscopische essenties van je dromen is waar het om gaat. Dus waar ben je in deze fase vooral mee bezig?

Juist ja! Ogenschijnlijk niets!

Regeneratief leiderschap

abundance-agricultural-agriculture-226615In de huidige hoogdagen van het performatief leiderschap vergt het voor elke creërende entiteit (zowel individu, als team, als bedrijf) een onnoemelijke hoeveelheid moed, karakter en visie om ruimte te maken voor deze fase.  Het is normáál dat je hiervoor coaching kunt gebruiken. Het vraagt oefening om zo geconcentreerd ogenschijnlijk niets te doen. Terwijl je dus zaadjes creëert!

abundance-agriculture-bananas-264537Want, wanneer je deze onmetelijke en bijgevolg onmeetbaar vacuüm kunt respecteren is het in principe de wind die het grote werk doet. Met de aangeleverde inspiratie kan de noeste werkmens zich stilletjes aan beginnen opwarmen voor de zeer creatieve, productieve en manifesterende tijden van het zaaien, het verzorgen en het oogsten van de nog-te-worden-zaadjes.

Dat is beloofd!

 

Lees hier het vervolg: volle maan.

Lees het vorige artikel hier.

 

 

 

Talking Womb – (V)eerkracht

Systemen van de Ziel

Sneeuw Stop

50999277_10156051403278225_6009377795132620800_nHet vorige artikel verlaat ik op een punt van eerbiedige aanvaarding en misschien zelfs verwonderde nieuwsgierigheid over het vernuft in de natuur.  Alsof het nut van de nutteloosheid eindelijk, na zovele “lentes” begint te dagen. En alsof dit seizoen mij iets wil leren, houdt de Sneeuwse Stilte aan.  Ik geef me tussen twee afspraken door over aan de bron van Inspiratie en ga op wandel.

adult-cold-daylight-243917

Ik ben nieuwsgierig naar welke nieuwe vragen kunnen opkomen bij het luisteren naar mijn krakende voetstappen.  Blij dat ik mezelf heel erg goed had ingeduffeld. Sneeuw is nu eenmaal het mooiste symptoom -maar niettemin een symptoom- van winter, vrieskou, vriesweer, … freeze.

Vrieskou

branch-cold-cool-42266Willens nillens verkrampen de spieren in mijn nek, schouders, heupen, armen, benen,  reagerend op die winterse kou, die ongure wind en op geregelde tijdstippen die grijze regenvlaag.  Na mijn neiging om deze witte lakens in ons…

View original post 663 woorden meer

Talking Womb – (V)eerkracht

Sneeuw Stop

50999277_10156051403278225_6009377795132620800_nHet vorige artikel verlaat ik op een punt van eerbiedige aanvaarding en misschien zelfs verwonderde nieuwsgierigheid over het vernuft in de natuur.  Alsof het nut van de nutteloosheid eindelijk, na zovele “lentes” begint te dagen. En alsof dit seizoen mij iets wil leren, houdt de Sneeuwse Stilte aan.  Ik geef me tussen twee afspraken door over aan de bron van Inspiratie en ga op wandel.

adult-cold-daylight-243917

Ik ben nieuwsgierig naar welke nieuwe vragen kunnen opkomen bij het luisteren naar mijn krakende voetstappen.  Blij dat ik mezelf heel erg goed had ingeduffeld. Sneeuw is nu eenmaal het mooiste symptoom -maar niettemin een symptoom- van winter, vrieskou, vriesweer, … freeze.

 

Vrieskou

branch-cold-cool-42266Willens nillens verkrampen de spieren in mijn nek, schouders, heupen, armen, benen,  reagerend op die winterse kou, die ongure wind en op geregelde tijdstippen die grijze regenvlaag.  Na mijn neiging om deze witte lakens in ons stadsbeeld of landschap in een moment van verwondering te aanschouwen, daagt deze realiteit ook best wel.  De ijzigheid, de vries.  De… freeze.

Fight-Or-FlightHopla! En we zijn terug bij een term die aan deze winterse freeze is ontleend, maar die ik bijna een heel jaar lang tegen kom in de context van trauma-verwerking. Wanneer iets heel ergs gebeurt, is “bevriezen” (freeze-respons) ook een van de emotioneel-mentale traumareacties, naast “vechten” of “vluchten”.  In therapeutische contexten worden alle drie reacties tegenwoordig steeds diepgaander onderzocht op emotioneel en mentaal vlak.  En heel soms zouden we bijna vergeten wat er fysiek in ons lichaam gebeurt.  Want als onderdeel van de natuur, vervriezen/verkrampen we in alle drie de reacties net zoals de takken van bomen doen bij vrieskou.

Verkrampt

50577915_10156036398318225_6157914437291343872_nLaat me even in deze metafoor blijven voor de duidelijkheid.  Onze lichamelijke verkramping kan best wel vergeleken worden met wat er gebeurt met een ondergesneeuwde tak.  Ik herinner me mijn oprechte aha-erlebnis in het vorige artikel dat de natuur in de winter niet-dood is, hoewel men het zo kan aanvoelen. De natuur is schijndood.  De boomsappen vloeien supertraag, er zijn kleuren noch geuren.  Beweging is afwezig.  Enkel de basiselementen van wat “een boom” definieert worden voorzien van een minimum aan voedsel. Het leven van die boom is verkrampt ín die boom.

black-and-white-fingers-hand-877968Dan besef ik dat ik in mijn persoonlijk rouwproces  bewust was van zovele vormen van verkramping, maar nog niet deze.  Namelijk de verkramping van “de overlever“.  De verkramping van de achterblijver.  De verkramping van het leven. Ik heb me zovele keren schrap gezet voor de zovele fases in een zeer ongewenst afscheid en gedurende zovele processen is die krampachtigheid versterkt.  Ik heb die ook erkend en geëerd.  Maar de focus lag volledig op wie vertrok.  In alle eerlijkheid nog niet op wie in het leven blijft.

Want om eerlijk te zijn, dat voelde zelfs zéér twijfelachtig of dat zelfs nog kon.

Eerkracht

box-close-up-gift-842876Wat mij daagt, is dat de winter een drie maanden durend eerbetoon is aan de verkramping van de overlever. Die takken hebben echt groots en indrukwekkend werk geleverd bij het loslaten van die bladeren.  Onze lichamen leveren echt groots en indrukwekkend werk bij het loslaten.  De winter gééft dat vermoeide lichaam de tijd, de koude en de kramp om dat te beseffen.

accessory-burnt-ceremony-326627Eens we erkennen dat die verkramping er is, laat dan vooral het eren van de overlevende beginnen! Met dezelfde kracht als waarmee we eren en buigen voor wat voorbij is, wat of wie we moesten loslaten, mogen we nu onzelf eren.  Wij mogen buigen voor onszelf. Als overlevers.  Als de levenden.  Als die met de belofte dat terug voluit leven eraan komt.  Als we zalven, baden, masseren.

De Beloften

cold-dripping-frozen-895231De winterse beloften zijn zo rijk en eindeloos.  Als we willen kijken naar die beloften natuurlijk.

De winter belóóft de lente. Het ijs belóóft de dooi. De takken van die boom belóven nieuwe knoppen en nieuwe blaadjes.  De zwarte tak belóóft vele kleuren en geuren.

accessory-art-artistic-709617

Zo ook belóóft onze verkleuming een ontspanning. Zo ook belóóft onze overleving, een vol leven. Zo ook belóven onze rust en moeheid, een uitbundigheid, vrolijkheid en beweging.

Zo belóóft misschien de winterse Eerkracht, onze toekomstige Veerkracht?

 

(V)eerkracht

Hoe vreemd is dit woord eigenlijk niet? Veer.  Kracht.  Lichter dan een pluimpje kan je namelijk niet hebben.  Dus waarin schuilt dan die kracht van die veer? Want eens je rond je kijkt, zie je werkelijk overal veren om ons heen.  Zelfs in de winter.  Zo licht, luchtig…. Net door zoveel lichtheid en fragiliteit is een veertje op haar krachtigst.

Zo speels en buigzaam, vertrouwend op waar de wind haar brengt.  Mijn baarmoeder laat zich weer voelen.  Als om te zeggen: het is hiervoor dat je je spieren mag warmen en de krampen mag masseren.

Zodat je met de komst van de Lente jouw Veerkracht terug hebt.  Want, het is onze onbegrensde veerkracht die ons leert vertrouwen op de wind van het Leven.

close-up-feather-macro-123024

 

Silent Womb – Sneeuw Stop

Winterse Duidelijkheid

cold-fog-frost-1647250Vorig jaar mochten we wachten tot in maart voor we getrakteerd werden op winterse duidelijkheid. Dit jaar krijgen we reeds een witte bui op 22 januari. Om ons duidelijk te maken: val stil, lig stil, zwijg stil. De veelheid wordt witheid. Geluid wordt gedempt. Sneeuw en ijs zijn de beelden waarmee de natuur zegt: wij zijn terug na onze pauze!

 

Winterse Bui

attention-road-sign-sign-39080Knap lastig!  Hoe is het nu toch in godsnaam mogelijk dat dit áltijd zo moeilijk blijft?  Wat maakt toch, in godsnaam, dat het élke keer zo lástig is om stilte, traagheid, pauze, dood toe te laten? Hoe leert men natuurlijke rust te ervaren wanneer pauze en dood er gewoon zíjn.  Want ja, ook al wéét ik dat de winter een vast seizoen is in onze contreien, blijf ik élk jaar verschieten van die “ineense” stop.

De échte winterse bui is eerder in de persoonlijke weerstand te traceren.  Die eeuwige weerstand tegen pauze. De weerstand tegen die stop. De nervositeit als gevolg van de opgelegde rust.  De frustratie ten opzichte van de energieloosheid.  De weerstand tegen… tja, tegen wát precies?

 

Doodmoe

black-and-white-black-and-white-branches-216695Ik laat mezelf toe hier even mee te worstelen en probeer te voelen.  Is winter effectief gelijk aan een dood, zoals we onze verduidelijking vaak in een metafoor zoeken? Is de natuur dood in de winter? Gaat dit effectief wéér over dood? Heb ik een overdosis aan “dood” gehad (met het verlies van mijn dochter in 2018 nvdr), wat deze weerstand zou verklaren? Is deze weerstand, een weerstand tegen “de dood”? Zeer zeker ben ik rouw moe. Zeer zeker ben ik moe gerouwd. Zeer zeker ben ik “de dood“, doodmoe.

 

blue-sky-caution-clouds-163728

Die dood-moeheid of beu-zijn resoneert echter niet met de pauze-weerstand. Dit proberen wegzetten als een weerstand tegen de dood, lijkt mij niet te kloppen.  Waar is de weerstand dan eigenlijk wél op gericht? Wat verschijnt in mijn vizier als ik het idee van “de dood” verlaat?

 

Andere focus

binocular-country-lane-filter-1421De weerstand, die sneeuw, die stop zit niet op de dood, maar net op het leven.  Valt mij dan ineens te binnen.

Ik krijg dit idee pas door wanneer ik echt durf kijken naar wat er in mijn omgeving gebeurt, niet in het minst in mijn praktijk.

 

black-and-white-black-and-white-depressed-568025In de afgelopen week word ik enorm geconfronteerd met mensen die míj uitgekozen hebben om hen te coachen, die míj willen betalen voor míjn talent en kénnis om wat ze zelf niet kunnen zien te benoemen en om een beweging voor te stellen in de richting van “anders” en soms zelfs “heling”.  Maar net die mensen die hiervoor tijd, energie en financiën investeren, nét zij komen mij afgelopen week … uit mijn mandaat ontslaan.  Hiermee bedoel ik dat men (indien de afspraak al niet last-minute uitgesteld wordt) na binnenkomst in mijn praktijk onomwonden vraagt dat ik níet doe wat ik “te doen heb”.

Letterlijk krijg ik herhaaldelijk te horen:

Ik weet dat daar pijn zit, maar ik wil er niet naar kijken.  Zeg het mij niet. Kan je me nu gewoon even zeggen dat dit gevoel kan overgaan? Gewoon al, dat het kan? 

 

Vriesmomentje

thumbnail_standard

Dan zwéér ik je, ik voel het ijs in mijn botten toeslaan en dan is de job die ik zo graag doe en waarvoor ik duidelijk in de wieg ben gelegd, gewoon verschrikkelijk. De tijd krúipt voorbij. Ik zíe vanalles, ik vóel vanalles, ik wéét vanalles, maar men kan het (nu) niet aan. De situatie kan het (nu) niet aan, die persoon kan het (nu) niet aan, het systeem kan het (nu) niet aan.

Ik word kortom compléét geconfronteerd met de zinloosheid van al wat ik zie, voel, ken en wéét.  Deontologisch kán ik ook niets anders doen dan deze vraag, deze uiterst congruente en eigenlijk verantwoordelijke vraag, respecteren.  60-km-h-accident-airbag-163016Maar het voelt écht aan alsof je als vogeltje tegen een raam aanvliegt! Hoe duidelijk “hét inzicht”, “dé oplossing”, “hét plan van aanpak”, “dé helpende beweging” zich ook ontvouwt in míjn systeem, in míjn mandaat als coach, NU wordt die PAUZE-knop ingedrukt.  Ik zat klaar in mijn praktijk om de gas in te duwen, de klant zegt: rem erop.

 

Dit nog maar uitschrijven maakt mij zéér duidelijk dat het dít is wat frustratie, oordeel, ja, die weerbarstige weerstand uitlokt. Die pauze wordt opgelegd, van buiten af, zodat ik niet kan doen waar ik van overtuigd ben dat ik dat te doen heb. agenda-blank-checklist-3299

 

Dus nu stel ik mij even de vraag: is het mijn job te doen waar ik van overtuigd ben te “moeten doen” (namelijk de beweging aanreiken), of is het mijn job met deze rem, deze sneeuw, deze freeze mijn overtuiging aan te passen?

 

De overtuiging

Dit gaat niet om “de dood”.  Dit gaat niet om “het niets”, dit gaat niet om een rouw waarmee we moeten omgaan.

agriculture-growth-hand-1072824Dit gaat om “het álles (wat potentieel is, wat léven is)”, waar je dan alsnog níets mee doet.

De inzichten, het potentieel, de wens, de draagkracht, het plan, enfin, ALLES is er. Een zaadje, een plantje. Zonder dat je er iets mee doet. Je hebt dus alle potentieel, alle macht dus en die laat je voor wat het is!

Het gaat om dáár mee te leren omgaan! Want het druist onmiddellijk in tegen allerhande overtuigingen op vlak van werkethiek, en niet in het minst in coachland over de zingeving van de job.  Smijt daar ook gerust bij dat mijn rouw-moeheid het liefst afgeleid zou worden door “bruisend leven”.

Zinvolle Zinloosheid 

50577915_10156036398318225_6157914437291343872_nIk kijk  -ter onderzoek- terug naar de bron, de natuur.  De ondergesneeuwde “bron” intussen. En ik vraag mij af: is deze boom nu dood? Of is deze boom nu lévend, mét álle potentieel, zonder dat er iets mee gedaan wordt?

Wat moest afsterven is gestorven en is afgestoten. Dat proces voltrekt zich in de herfst.  Wat stierf, werd losgelaten. Dat is het proces waar ik ook als mens ben door gegaan, vorig jaar. En dan blijft het Léven achter. Om dan wát te doen, precies? Hélemaal … NIETS! Alle belofte van nieuw leven, nieuwe energie, nieuwe sappen, nieuwe knoppen, nieuwe blaadjes en nieuwe bloesems, dat ís er. Maar móet niet on-mid-de-lijk in zichtbare beweging komen.  De belofte ís de beweging. De belofte ís het plan in het nú.  De natuur neemt de tijd om te helen van het zeer actieve (doe-) proces van afstoten.

blooming-blossom-flora-92933Als ik naar die ondergesneeuwde tak kijk, dan besef ik dat ik níet twijfel aan het idee dat die niet-dode takken vol nieuwe knoppen, blaadjes, bloesems en vruchten gaan hangen. Dat is zelfs een zekerheid.  Ik heb ook de zekerheid in mijn besef dat indien deze takken niet hun tijd zouden nemen om zich te laten ondersneeuwen in de winter, zij amper twee of drie  seizoensjaren zouden volhouden voor ze integraal uitputten. Winter wordt op deze manier een fase van zelfliefde en zelfzorg.

Na het eren van de dood, komt in de natuur het eren van “het achtergebleven leven”.

 

Stel trouwens dat deze takken in de context van de winter volop zouden bloeien? Of dat het jonge entje in de sneeuw wordt geplant?  Dan moet alle energie om zichzelf in leven te houden uit de boom of dat entje komen.  Dan geef je álles mee, in een eenzame strijd.

abstract-angelic-art-566641

Indien de boom wacht op een stimulerender context, zoals de lente, dan draagt die lente mee het leven.  Zoals een vis misschien niet alleen zwemt maar door de stroom “gezwommen wordt”. Of zoals een vogel niet vliegt op basis van vleugeltechniek en spieren alleen, maar ook gevlogen wordt door de wind.

Ergo: de zinloosheid van je te laten indekken in dat laagje sneeuw, is zinvol.  Op zovele niveaus. En getuigt van een verbinding tussen de takken en zijn wortels enerzijds en de gewortelde reus en zijn omgeving anderzijds.  Deze werking is de meest zinvolle op langste termijn.

Re-genereer

Genereren betekent “verwekken, iets doen ontstaan”.

Wij, mensen, doen niet anders. Wij produceren allerhande materialen, wij (ver)bouwen huizen, wij stichten gezinnen, wij bouwen zaken uit, wij ontwikkelen mensen, enfin, wij genereren non-stop. Wij zijn, als een generatie, semantisch zelf ook “verwekten die verwekken”.  En ja, in déze generatie, doen wij dit non-stop!

blur-close-up-coffee-236699

Re-generatie gaat niet om een cyclus van leven en sterven, leer ik nu. Re-generatie gaat hem om een levenscyclus, waarbij de rust nodig is om het leven in zijn toppunt te kunnen laten afsterven en dat afstoten. Want wat betekent:  het “volle potentieel” van een boom? Dat hij de knoppen kan laten bloeien in de zomer? Of dat hij de dode bladeren kan afstoten waarmee hij de takken levend houdt in de herfst?

Eer deze winter.  Eer de sneeuw.  Eer jezelf en je rust.  Laat ons collectief herinneren hoe wij onszelf verzorgen met gezonde soep, dikke sokken, boekje lezen onder een dekentje. Mijmerend, dromend, verwachtend…  Dit ís je actieplan nú.

 

Het vorige artikel vind je hier.

Klik hier voor het vervolg

 

 

 

Talking Womb – Mijn baarmoeder laat zich voelen

Wakkere nachten

black-and-white-boat-darkness-748626Sinds december 2018 slaap ik nog amper. Weken functioneer ik intussen – goed zelfs- op basis van 4 uur – of als ik echt geluk had 6-uur – durende nachten.  Ik heb in mijn leven natuurlijk méér dan genoeg periodes gekend waarbij de slapeloosheid overnam, maar waarbij die qua beleving ook gewoon overeen komt met het beeld dat we ervan hebben: een leegloop aan energie, wallen onder de ogen en aanleiding is bijna altijd stress (angst), een depressieve nervositeit.  Slapeloosheid als gevolg van “iets niet leuk”.

abstract-art-artistic-327509De wakkere nachten echter sinds december 2018 zijn… anders! Ik word gewoon wakker door een idee of een beeld.  En van zodra ik nog maar enig bewustzijn bereik, word ik overvallen door een enthousiasmerende shot aan energie. Ideeën stromen. Oren suizen. De stilte van de nacht is inspirerend. En… mijn baarmoeder laat zich voelen.

 

Nieuwe Beweging

baker-bakery-baking-9095Als vrouw kan ik als “ervaringsdeskundige” wel afwegen in hoeverre deze nieuwe baarmoeder-bewegingen gekend zijn. Mentruatiepijnen, de weëe samentrekkingen van de baarmoeder, zijn misschien het beste visueel te maken door een dichtknijpende vuistbeweging. Zoals je een deeg kneedt. Zeer duidelijk een spier”kramp” die zijn mechanische min-of-meer maandelijkse lot uitvoert.  Een beweging ter “kuising” zoals het met een poging tot respect benoemd wordt.  De pijn zit in de baarmoederwand-spieren.  In de buitenkant dus.

bark-close-up-color-357837Maar wat ik sinds december 2018 ervaar, dagen en nachten door, zijn “nieuw”.  Mijn baarmoeder laat zich voelen op een manier die ik nog niet eerder in mijn vierentwintig vruchtbare jaren ben gewaargeworden.  De pijn -die wel draaglijk is- zit niet in de (buiten)wand, maar komt uit de … holte.  Het lijkt de leegte zelf te zijn die verkrampt.  De pijn, eerder te vergelijken met een steek van hoofdpijn, situeert zich op de plek van het oranje vruchtje. Maar er ís geen vruchtje.  Wat ik hier dus simpelweg schrijf en meedeel aan de wereld, is dat ik pijn voel waar er “niets” is.  Ja, ook ik vind dit vreemd! Maar na alle ervaringen van het vorige jaar is mijn algemeen gevoel wel: “oh Heck, just go along with it“.

 Word stil en luister

De grootste reden waarom ik op zich geen spoedopname bij de gynaecologe boek, is omdat ik op zich wel vertrouwen en rust voel bij deze sensaties. Tegelijkertijd met het feit dat de associaties en ingevingen nachtenlang voort razen.  Ik zag het aan als een gezellig kampvuur – brainstorm tussen mijn hersenen, mijn hart en mijn baarmoeder. Dus wie zou ik zijn om die gezelligheid te verstoren? Vorig jaar heb ik het belang van overgave leren kennen en alvast een van de ingevingen bij mijn baarmoederbewegingen is: geef je over, word stil en luister…  Geef gehoor en gehoor-zaam.

attractive-beautiful-beautiful-girl-1793297

 

Een roep om een toekomst

animal-photography-bird-blur-1034559De naweëen respecterend van mijn verlies van mijn dochter, is mijn eerste associatie dat mijn baarmoeder, als nestje, dat geen nestje mag zijn en het nog onduidelijk is of ze het nog wordt. Kan het zijn dat mijn baarmoeder bang is? Bang om geen kindje meer voort te brengen? Een kind draagt zovele betekenissen maar qua symboliek staat een kind gegarandeerd voor “de toekomst”.  Steeds meer worden wensmoeders echter geconfronteerd met overmatig stijgende cijfers van onvruchtbaarheid.  Laat ons even durven dit open te trekken naar “de toekomst”.  Onvruchtbaarheid betekent ook een “een stop op de toekomst”. Laat mijn baarmoeder mij misschien voelen hoe onzeker zoiets “evidents” als de toekomst geworden is?

abstract-art-background-1040473Die onzekerheid die komt kijken bij een onvervulde kinderwens, is ook mijn realiteit.  Ik begrijp zeer goed de emotionele en persoonlijke processen die erbij kunnen komen kijken.   Ik nodig hierbij echter uit om vooral niet in de angst te vervallen als je stilstaat bij deze mogelijkheid van “aanvaarding-van-non-toekomst”. Want angst wekt enkel de fight- or flightrespons uit. De vechters vloeken nu bij dit artikel. De vluchters zullen blijven weglachen. Die reacties zijn er gewoon, méér dan genoeg.  En stuit zelfs stilletjes aan op de verveling. Dit artikel is een uitnodiging voor wie dit als veronderstelling kan dragen zonder oordeel, op dit moment.  De aanvaarding dus van een groot niets als toekomst.

big bangWant vanuit een plaats zónder oordeel, waar er ruimte is om te aanvaarden dat er geen kind komt en dus géén toekomst meer bestaat voor mij als wezen, komt toch een roep.  Vanuit die plek in een niets en er ok-mee-zijn, van daaruit komt die roep. Niet voor mij als mensje, op persoonlijk niveau. Maar een roep voor “de méns”. Een roep om een toekomst voor de mens. Mijn baarmoeder roept om dat kind, ondanks de overgave aan het afscheid.  Mijn baarmoeder roept om dat kind te creëren. Want zeg, hoe mooi is die beweging niet? Die energie waarmee levens gecreëerd en geschonken worden? Toekomst als creatie-energie an sich dus. Is dat iets waard om -voorbij de angst voor het verlies van de concrete vorm- om dat na te streven?

Een roep om die andere Creatie: onze Aarde

image024Wat ik wél vaak hoor bij vrouwen in deze levensfase, wanneer de Oer Moeder of de Moedergodin in je vrouwelijkheid geslopen is, is hoezeer alle issues omtrent onze planeet, onze thuis ineens “hartsissues” worden.  Of moet ik zeggen: baarmoeder-issues?

Hoe meer onderzoek er komt over baarmoeders en de nog steeds onbekende terreinen hierin, hoe meer ik mij begin af te vragen of de Aarde ook niet in die taal zou moeten beheerd worden? Niet zozeer als een “goede huisvader”, maar “als een moeder”.  Tempo en agenda, veel meer de seizoenen en de maan volgend. Rust en overgave als een effectief part-of-the-plan? Creatie vanuit Het Niets, zoals de leegtes waaruit baby’s ontstaan? Om nog maar te zwijgen over de rijkdom aan stamcellen in het menstruatiebloed, als bron om na te gaan wat de genezings- en creatiekrachten zou kunnen zijn? Enfin, eigenlijk gaat het om een wereld die nog moet onderzocht worden. Waarvan we enkel weten dat de regels anders zijn dan wat we kennen.

Een roep om haar Team

womens-circleDie baarmoeder roept ook om een team. De verbinding tussen vrouwen, in alle fases van hun vrouwelijkheid, is met de bewegingen van de Goddelijke Vrouwelijke energie, de Vrouwencirkels en de “RE-Wilding” bewegingen begonnen.  De Baarmoeder-roep roept andere baarmoeders.  Deze blog is niet anders.  Niet om in groep vast te houden aan een gezamenlijk lot dat ons historisch is toebedeeld. Ook die tijd is op, lijkt mijn baarmoeder te zeggen. Maar om in groep in onze rol en verantwoordelijkheid te gaan staan.

Een roep om de Man

Maar bove9a24f0ed5dcb85fed731013d26fcdba41a58f90_hqenal dien ik mij bij mijn baarmoederroep te onderwerpen aan hem.  Jaja, de Man. De goddelijke mannelijke energie, de mannenweekends en mannencirkels die nog dringend hun plaats en hun succes moeten kennen, of is hún zielsgroei eerder solitair? Ik als vrouw besef, dat ik dit niet kan weten en ik moet wachten. De ene dag lukt dat beter dan de andere… Dus mijn baarmoeder roept. Op Hém.  Mijn baarmoeder roept Hém op.

De rol van de Man is oh zo belangrijk! Durf ik zo ver te gaan als zeggen dat dit misschien de voorwaarden blijken te zijn? Dat de vrouw in haar verantwoordelijkheid gaat zitten als moeder van de Aarde en dat de man zijn verantwoordelijkheid als Drager van de Planeet op te nemen heeft? Alleen dán, bestaat misschien de kans dat de plek, de positie en de rol duidelijk is om Creatie mogelijk te houden?

Een roep om Toegepaste Regeneratie

animal-blurred-background-close-706456De ene term waar mijn baarmoeder rustig van wordt is Regeneratie.  Het principe in de biologie waar na afsterven van bepaalde organismen en er dus eerst de afbraak komt tot een “niets”, daarna die organismen opnieuw groeien.  Zoals het mooiste voorbeeld van de staart van de hagedis. Dit is deels een bikkelharde realiteit waarbij wat aangetast is, ook effectief dood is gegaan.  Het stervensproces en afstotingsproces is ook echt voltooid. De letterlijke toepassing van “Killing your babies“, die in dit hele proces de absolute voorwaarde is voor een van de meest complete helingen.  Dus niet een “hervorming” met behoud van waar we geen afscheid van durven nemen uit onkunde om los te laten.

De moeite waard om deze roep te gehoorzamen?

 

Warme oproep

Ben je vrouw en voel jij ook nieuwe sensaties in je baarmoeder die je nog niet durfde delen? Dan ben je zeker welkom om hieronder je naam te delen en eventueel jouw ervaringen en associatieve bedenkingen?

 

Lees hier het vervolg.

 

%d bloggers liken dit: