Systemen van de Ziel: Het mes in je rug (Schaamte deel 2)

Een voetbadje.

person-s-feet-on-swimming-pool-965988Sinds het artikel over faalangst als “masker” voor schaamte, bevind ik mij al twee weken metaforisch gezien in mijn schaamtebad. Ik omschreef deze dagen eerder als “pittig”… zoals je een bad met salpeterzuur cynisch “pittig” zou noemen.  Fysiek begon deze hele reeks inzichten echter met … een voetbadje.

Correctie: een voetbadje bij “mijn” voetreflexologe! Voor wie voetreflexologie zelf reeds ervaren heeft, zal erkennen dat je vaak na een ogenschijnlijk “onschuldige” voetmassage nogal wat voelt bewegen in je lichaam. Voor de goede verstaander: met “beweging” bedoelt men simpelweg “stijfheid” of “pijn”! Wat tot dan lekker onbewust – en dus niet-gevoeld- bleef, begint wel degelijk voelbaar te worden. Díe beweging…

Helend? Ja. Maar MAN!

Flipperkast met jackpot!

red-carlton-alarm-clock-39900Mijn lichaam werd een week lang een flipperkast aan “wakker wordende” pijntjes en ongemakken. Na maanden zwangerschap… of moet ik eerder toegeven jaren zwangerschappen, bevalling(en) en de prille start van ontzwangering leek het alsof mijn lichaam een inhaalbeweging moest maken wat boodschappen betreft.

De ironie nam over en ik kon letterlijk een paar dagen niet meer op mijn voeten staan.  Voor het eerst in mijn leven had ik zoveel last van kloven en als topper… zowaar een likdoorn. Voor mij ongekende en “beschamende” kwaaltjes en daarmee werd de dialoog met mijn schaamtes gestart.

Jackpot Graffiti. Comic Speech Bubble. Vector illustrationVan zodra ik de fysieke oorzaak en tegelijk de “verstopper” van deze aandoendingen (namelijk eelt) begon weg te vijlen (fysiek en metaforisch), begon “de flipperkast”.  In verbinding met de drukpunten waar deze voetpijnen mee gelinkt zijn, kwamen de pijnen in mijn schouders, nek, onderrug en als absolute jackpot die me slapeloze nachten bezorgde: de midden bovenrug en lever.

Juij….

kuch*

Dialoog?

lensball-on-gray-stone-1721537Het zal misschien vreemd lijken als ik dit een dialoog noem, maar het is niets anders dan een toepassen van fenomenologie.  Alles wat op een specifiek moment gebeurt probeer ik dan te zien als “een fenomeen” die met de intentionele vraag te maken heeft. Al wat zich manifesteert is een fenomeen dat zich toont om gezien en begrepen te worden. Een inzoomen en uitzoomen tegelijk.  Ook al zie je niet meteen een link. En die intentionele vraag hing al in de lucht sinds mijn vorig artikel , waarbij schaamte als thema aan het licht kwam.

En ook daar komt dan weer een diepere laag aan het licht.

Diepere laag.

Buffalo-River-Maxim-Skinner-Knife-w-Gut-HookHet gesprek met mijn lichaam, of eerder met de pijnen in mijn lichaam, wordt gestuurd door wat ik kan vinden over de emotionele (en spirituele) betekenissen van die pijnen.  En zo staat de hoge middenrugpijn – waar je net niet aan kan- voor het gevoel van “Verraad”.  Dat mes in je rug!

person-human-male-manDe lever -als ontgifter van je lichaam- staat voor het kunnen loslaten van je woede en frustratie. Mijn lichaam toont me dus dat ik “vast” houd en hang aan mijn ervaringen van verraad en dat ik daar behoorlijk pissed om ben ook. Zou het kunnen?

Kuch*

Tu quoque fili mi… Over verraad

Verraad is een soort falen van de betrouwbaarheid.  Het is het gevoel dat je beschadigd bent door bewuste acties of het uitblijven ervan van een persoon die je vertrouwde… Als je behandeld wordt als een persoon die er niet toe doet, kan je je teleurgesteld en verraden voelen.

(bron: https://patriciameyntjens-psychotherapie.be/verraad.html)

grayscale-photo-of-woman-covering-her-eyes-1669157Hmm… in het verlengde van de faalangst en het dieper inzoomen op het falen (zie vorig artikel), wordt het voor me logisch dat dit als volgende stap komt.

Op één niveau kan je ook stellen dat voor elk deel van onszelf waarvoor we ons schamen en we onszelf willen corrigeren (zoals beschreven in vorige artikel) dat we daarmee dus ook dat stuk van onszelf verraden.  Een heel duidelijke analyse wordt in dit filmpje gegeven door @Tealswan.

verraad13Aanvullend daarop, kennen velen van ons ook zeker het gevoel van verraad door iemand/de ander.  Of groter gezien ook God of het Universum of het Leven. Ultieme momenten waarop het diepste vertrouwen werd be-schaamd.  

Het daagt me dat schaamte niet enkel een zelf-regulerende emotie is.  We hebben niet enkel een actieve rol wanneer het om schaamte gaat. We voelen ook de diepste schaamte voor elke keer we be-schaamd werden.

Verraad laat ons een van de moeilijkste emoties voelen, ook eentje die thuis hoort bij onze verdrieten (voor meer info bekijk mijn youtube filmpje over gevoelens) en dat is de machteloosheid.  Daarom ook het gezegde van diat mes in dat deel van de rug waar wij zelf niet aan kunnen. Het is onze “dode hoek”, onze zwakste plek.  We zouden daar zelf niet bij kunnen, dus het móet door iets of iemand anders toegebracht worden.  Net omdat we er niets aan kunnen doen, en het ons “overkomt”, bezorgt het ons: schaamte.

verraad-en-verraadconcept-84243769Die siamese tweeling van schaamte komt ook hier om de hoek kijken: schuld.  Telkens we vertrouwen schonken en deze “verraden” werd, beseffen we zeker boos te zijn op de “dader-van-dienst”.  Wat we echter vaak niet beseffen is dat we in onze diepste ziel heel erg teleurgesteld en kwaad zijn… op onszelf.  Want het verraad kon slechts komen doordat wij vertrouwen schonken. Klaarblijkelijk aan de “verkeerde” persoon of situatie.  Om het even welk verraad is ook deels “onze eigen schuld“. Waarvoor we ons dan ook weer schamen.  De “fout” die we maakten was “de ander vertrouwen”.

Een extra moeilijkheid is ook dat we in ons leven be-schaamd worden, zowel bewust als onbewust. Wees er dus maar zeker van dat elk van ons ook ooit iemand anders be-schaamd hebben en deze kwetsuur zelf aan anderen hebben toegebracht.

Wat een “fijne” vicieuze cirkel alweer… kuch*.

Kotsbeu

Die snijdende rugpijn en opspelende lever kotsbeu, word ik dus uitgenodigd om in mijn huidige realiteit heel erg te vertragen vooraleer ik mij ook nu opnieuw gefaald, beschaamd en verraden ga voelen.   En ja, in deze multi-dimensionele post-tijden voor mij (zie verschuiving van denkpatronen) ben ik me bewust dat ik mij zo kan voelen.  Mét een immense kater in het Vertrouwen van “die ander”.   En des te meer, zeker als “verse mama” en als onderneemsters heb ik die Ander nodig. Hmm.

backlit-dark-indoors-143580Wil ik mij kunnen overgeven aan een eventuele nieuwe beweging in mijn leven, mijn nieuwe ik-binnen-mijn-gezin waardig, dan moet ik elk concept van ik-alleen loslaten. Elk concept van alleen-zijn en “het alleen moeten doen” dat ik ontwikkeld heb na elke mes dat ik in mijn rug gekregen heb. Schuld en schaamte doen je muren bouwen waarmee je denkt die pijn buiten te houden.  Maar eigenlijk sluit je jezelf op.

Ook die manier van leven ben ik kots… maar dan ook kostbeu.

Million dollar question. De hamvraag.

ask-blackboard-356079Is er een andere mogelijkheid om met dat gevoel van verraad om te gaan?  Is er een mogelijkheid om die de muren van schuld en schaamte om mijn hart, mijn zaak en mijn leven toch neer te halen en/of neer te laten? Hoe kan ik op dit diepste niveau, mijn leven terug laten stromen?

Wel, vanuit deze spiraal aan reflecties na voetreflexologie vond ik nog bijkomende inzichten en lessen over verraad bij Eckhard Tolle.  Dat deed me loskomen van de vele narratieven van “Verraad” en bracht me bij een dieper begrip ervan en van de noodzaak van vergeving.

Niet gratuit. Niet enkel bedoeld voor de ander. Ook en vooral de vergeving van mezelf. Met als doel dat ik mezelf terug kan toelaten diep te vertrouwen. En voor die mensen en die situaties die mij in mijn toekomst nog kunnen en zullen “verraden”, dat ik besef dat het gaat om een vernieuwing in mijn leven. Eens ik dit “nut” van verraad begreep, zag ik er ook de Liefde van.   Waar liefde mag stromen, daar kan men loslaten en het onverwachtse verwelkomen.

En godzijdank komen intussen mijn lever tot rust en lijken mijn schouderbladen open te breken en te ontspannen.

Namasté lieve mensen.

Vorig artikel vind je hier.

Wordt vervolgd.

 

 

 

 

 

 

 

 

Systemen van de Ziel: Voel geen schaamte voor (of is het door?) je faalangst… (Schaamte deel 1)

The Computer said NO

black-video-camera-2041396Dit ging eigenlijk een eerste video worden sinds mijn youtube kanaal omgedoopt werd tot SOS Katrien Systems of the Soul.  Mijn eerste werkdag ook na maanden zwangerschaps-, moederschaps- en COVID 19-rust.  Maar als een speling van het lot, met zijn zin voor spiegelende humor, faal ik erin mijn computer nog aan de praat te krijgen na de laatste upgrade van het montageprogramma. Uiteraard wens ik elke upgrade en elke laptop naar de verdoemenis, maar dan bedenk ik me dat het misschien dan toch een onderwerp is dat onderhuids leeft in ons momenteel broeierig landje.

Het wordt dus een blog in plaats van een vlog… Veel leesplezier!

“Mijn probleem is mijn faalangst…”

alphabet-business-close-up-326642Veel klanten komen in een van de eerste gesprekken met deze conclusie over zichzelf.  Ze worstelen met faalangst, waarbij het thema kan variëren van relationeel tot werkgerelateerd, tot hun rol als ouder, tot hun hobbykeuze en noem maar op.  Dit was nog in de zogeheten pré-Coronatijden.  Laat staan wat deze emotie betekent in de komende “post-Coronatijden”?

business-car-daylight-door-331985Met alle uitdagingen die deze pandemie bood, en met de dreigende onzekerheid omtrent een eventuele tweede golf in het najaar worden zowel ondernemingen als freelancers als relaties meedogenloos geconfronteerd met een reëler geworden kans op falen.

De angst ervoor wordt door sommige kringen “afgeschreven” als “ingebeeld” of als een “symptoom van negativiteit”.  Maar zolang je de angst als het probleem definieert, hoef je eigenlijk niet dieper te kijken naar waarvoor die angst ons eigenlijk wil beschermen.

Je angst beschermt je .. maar tegen wat?

Ik stel dus dat de angst om te falen niet het eigenlijke probleem is.  Enfin, angst is natuurlijk geen makkelijk gevoel, maar dient vooral om nog dieper liggende emoties te vermijden.  Wanneer we ons laten leiden door die angst met als doel iets te vermijden, komen we in (trauma)reacties terecht: vechten, vluchten, volgen of vervriezen. Waarmee we op celniveau geloven er het beste van af te komen. Ik geef hier meer uitleg over in dit filmpje voor wie dieper wil ingaan op angst.

mislukking-73215064Wanneer we het hebben over faalangst, zit het diepere probleem bij dat “falen” waartegen die angst ons doet vechten, weglopen of volgen.  Falen is voor ons, Westerse mensen, hét probleem.  Er zit dus iets in dat falen dat zó erg is dat we nog liever leven met de angst voor dat falen dan dat we falen.  Natuurlijk ben ikzelf daar geen uitzondering op, hoewel ik zal roepen hoezeer we dit cultureel zouden moeten promoten onder zelfstandigen…  zoiets als een “recht” om te falen als leerschool.  Eerder in de hoop dat ik het zelf ook ga geloven.  Want hoezeer ik hier wel achter sta als idee van meerwaarde, ik voel vandaag dat ik zelf hierin een paar stappen oversla.

Falen is niet-slagen

marketing-school-business-idea-21696In onze huidige maatschappij is er zeker veel te zeggen over de enorme druk die er is op het “halen van succes”.  Je “haalt” dus je succes, wat op zich gebaseerd is op de premisse dat die maakbaar is.  Een overtuiging trouwens volgens mij waar wij Westerlingen enorm aan lijden.   Op zeker niveau is je succes zeker “maakbaar” door succes eerst te gaan definiëren in “haalbare” en liefst “meetbare” doelstellingen/verwachtingen waarna deze te behalen zijn met de eerder omschreven traumareactie: vechten (heel hard ervoor te werken, ‘to fight for it”).  Wanneer falen om de hoek komt kijken, komen de andere traumareacties als opties naar boven: je kan bijvoorbeeld je doelstellingen aanpassen of verkleinen (vluchten) of je kan nóg harder je best doen (vechten) tot er niets anders in je leven overblijft.  Of je kan jezelf ook in de semantiek verliezen en filosoferen over hoe verwachtingen of doelstellingen fout zijn in the first place en daarmee elke ambitie veroordelen als bron van alle kwaad (vluchten/vervriezen).

blur-close-up-court-531970Falen is de tegenpool van Succes. En zoals altijd wanneer we slechts te kiezen hebben tussen twee opties mogen we beseffen dat we in het oordeel zitten. Ofwel is iets goed, ofwel is iets slecht. Succes is goed. Falen is slecht. Wanneer wij succes hebben zijn we dus goed. Wanneer we falen zijn we slecht!

E-motions zijn Energy in motion

Met plezier leg ik in dit filmpje uit hoe dat precies werkt, maar elke seconde van de dag voelen we wel een aantal emoties.  Emoties zorgen dat ons vuur (of beweging) in ons leven brandt… of niet (inertie).  Het is dus zaak om dus even bij dat Falen alle emoties te laten komen en te laten zijn.  Wie wenst, kan dit ook even voor zichzelf doen.

Naast frustratie, ontgoocheling, irritatie, spijt en noem maar op merk ik toch die ene diepe en uiterst pijnlijke emotie.  Dé emotie die “het falen” bijna ondraaglijk kan maken is: SCHAAMTE.

De definitie van schaamte is wanneer je je eigen normen niet “haalt”. Dus wanneer je faalt volgens je eigen standaarden. Die “eigen standaarden” zijn natuurlijk socio-cultureel bepaald en bewust en onbewust meegegeven in je kindertijd. Schaamte is die zelf-regulerende emotie die ervoor zorgt dat je het “gewenste” sociale gedrag vertoont. En indien je niet doet wat “gewenst” is, zorgt schaamte ervoor dat je jezelf gaat  isoleren tot je je gedrag kan corrigeren.

De oordeelaar is tegelijk veroordeelde

Schaamte houdt een negatief oordeel in. Maar er is geen “schuldige” aan te wijzen die ons veroordeelt.  Schaamte is bedoeld om je zelf te reguleren, om dus zowel de dader te zijn als het slachtoffer van de veroordeling.  Dit geeft pijn op meerdere manieren:

  • broken-cry-crying-14303Wanneer wij ons veroordeeld voelen, is dat een van de meest passieve en machteloze posities waarin wij kunnen terecht komen. Wie mijn filmpje gezien heeft over emoties en gevoelens, weet intussen dat alle emoties die de energie weghalen eigenlijk VERDRIET zijn. De diepste laag van onze gevoelens waar we niet graag in roeren, omdat onze verdrieten alle energie (en dus levensvuur) missen.

 

  • grayscale-photo-of-woman-covering-her-eyes-1669157Bij schaamte gaan wij onszelf integraal of delen van onszelf veroordelen en dus afwijzen en daarmee zeggen we eigenlijk voor onszelf of voor dat stukje dat het niet graag te zien is.  Deze stukjes van onszelf die wij veroordelen willen wij dan ook verstoppen.  Een van de bekendste lichaamsbewegingen die wij als mens maken bij schaamte is de hand voor het gezicht houden.  Als vertaling van “kijk me niet aan”. Je isoleert je zelf van de ander.

 

  • black-and-white-depressed-depression-48566Onlosmakelijk daarmee verbonden is dan dat schaamte EENZAAMHEID bewerkstelligt en versterkt. Want het is er net op gericht om delen van onszelf in de donkerste hoek van onze ziel te plaatsen zodat noch jijzelf, noch iemand anders het kan zien. Wie ook ooit pretendeert jou graag te zien, kan je op deze manier onmogelijk geloven omdat je maar al te goed weet dat die persoon jou niet volledig kan zien of te zien zal krijgen.

 

  • 500_F_90652998_CkSXU5GlLuntWxXSoEKAaNz6YHvYXxraSchaamte werkt op die manier ook nog eens schuld in de hand omdat jij ook de veroordelaar bent.  Het zijn zogenaamd “jouw eigen” standaarden waartegen jij faalt.  Schuld en schaamte zijn in emo-land ook zo vaak die Siamese tweeling.  Faalangst zorgt ervoor dat we ogenschijnlijk die schaamte te slim af zijn. Ik zeg wel, ogenschijnlijk… want als je gewoon je eindresultaat bijschaaft of zelfs alle verwachtingen loslaat, dan nog is het te laat. Je zit met die schaamte dat jij niet slaagt in waar je zou willen in slagen.

 

Het is dan ook heel erg normaal dat schaamte een van de moeilijke emoties zijn om te beleven en nog maar toe te laten.  Laat ons zelfs nog even wachten met de vraag hoe we deze kunnen loslaten?  En dus om niet met deze “moeilijkheidsgraad” aan confrontaties met al onze ingebakken overtuigingen aan te gaan, hebben we angst ontwikkeld om onszelf niet meer in een situatie van faling te hoeven begeven.

Million dollar question – de hamvraag

Waar ik dus altijd rond werk in mijn praktijk is om dat wat verdoezeld wordt zichtbaar te maken, zodat je voorbij die angst heen kan.  Helaas zeg ik dus ook steeds dat je bijna geen angst kan loslaten zónder dat je het onderliggende verdriet eerst vast pakt en voor even vast houdt.

traumaEens je je schaamtes durft voelen, krijg je zicht op allerhande overtuigingen en oordelen die jij je eigen hebt gemaakt en waarmee jij jezelf intussen in een miljoen stukjes hebt opgesplitst.

Het is misschien zelfs met één faling per keer dat je de kans krijgt die verbannen stukjes niet alleen terug te zien maar zelfs om jezelf zover kunt krijgen om deze zelfs graag te zien.  Zo werkt het proces van integratie.

En eens je deze weg naar diepe onvoorwaardelijke zelfliefde begint te bewandelen, dan wordt “falen” zelfs een conditio sine qua non naar jouw ultieme vrijheid en ten diepste iets “positiefs” want angst-vrij.

 

Is dit makkelijk? In het geheel niet. Snel even op te lossen? Evenmin!

Maar is een leven lang met schaamte en faalangst dat wel dan?

Namasté liefste mensen.

PS. Wie hier meer over wil te weten komen, zal ook zeker veel hebben aan de diepgaande onderzoeken naar schaamte van sociologe Brené Brown.

Wordt vervolgd.

Het vorige artikel lees je hier.

 

Systemen van de Ziel – Verschuiving van Denkpatronen

Waar te beginnen?

Verschuiving van DenkpatronenWeken! Maanden zelfs. Zolang is het geleden dat ik nog een letter op papier kreeg. 

En die laatste letter was vóór mijn laatste trimester in mijn post-sterrenkindje zwangerschap.  Vóór een Corona– en (intussen spreekt men zelfs van) een post-Coronatijd. Vóór een bewuste fysiologische bevalling. Vóór een nieuw authentiek gewéldig leven in huis.  En nu voel ik een nood om een nieuwe eerste letter op papier te zetten.  Een eerste letter vóór er een “nieuwe start” is in die post-tijden. Aanleiding? Een getrokken kaartje… iets wat ik doe trouwens wanneer mijn verwarring door de veelheid een beeld vraagt. 

Punt 0

traumaOp een globaal niveau nemen we deze woorden toch zo makkelijk in de mond in deze Corona-werkelijkheid. Pré-Corona en post-Corona roepen bij elk individu een duidelijk “Punt 0” op. Het soort “Punt 0” dat ik in 2018 beschreef als een onmiskenbaar element dat bij Trauma hoort.

when-youre-forced-to-make-the-right-decisionHet “Punt 0” vraagt om onszelf te herdefiniëren. Er is een realiteit met alle bijhorende vanzelfsprekendheden vóór dat moment. En er moet een nieuwe realiteit gevormd worden met nieuwe bijhorende vanzelfsprekendheden ná dat moment. Maar ín dat moment, trouwens een tijd waar wij Westerlingen moeite mee hebben om er te zijn, valt alles even weg.  Al die “vanzelfsprekendheden” kunnen bevraagd worden en hun intrinsieke relativiteit wordt pijnlijk zichtbaar.  Niets is gewéten, niets is gekénd, niet is gedefinieerd, niets is “zoals het altijd was”. Dat niet-weten? Dat wat ons zo misselijk doet voelen? Dat wat ons doet vasthouden aan “zoals het was”? Dat is trauma.

antique-classic-clock-1095601Dat niet-weten toch toelaten en ermee leren zijn om dat nu-moment zelfs te verlengen? Dat is trauma-wérk.  Elk “Punt 0” is een breekpunt of soms zelfs breuklijn, waar al wat was en vast was, los staat. Punt 0 is per definitie dan ook telkens de start voor Transformatie.  Want pas waar iets los komt, kan er terug beweging in komen. En beweging ís Leven.

Mijn Start…Plaats

asphalt-empty-field-163444Wanneer ik deze kaart en deze woorden laat bezinken wekken de woorden beweging en nieuwe start dit beeld op. Een startbaan met een duidelijke lijn vanwaar ik nu kan vertrekken vanuit de erkenning en aanvaarding dat ik mezelf in een proces bevind.

Wat mij nu opvalt is dat mijn beeld van een proces lineair is op deze manier. Nog steeds die rechte lijn vanuit een beginpunt (waar men liefst niet te lang wil zijn) naar een eindpunt toe (een resultaat, een doel). De manier waarop is natuurlijk door actie, wat mijn enige vertaling van beweging en (trauma)werk is. Mijn rol wordt vertaald door het actieplan van wat ik als beweging zie.

athlete-body-cinder-track-4078

 

Het valt me op dat ik dagelijks via sociale media overstelpt word met honderden collega-niet-weters die hun nieuwe realiteit op deze manier aanpakken en vertalen. De twee plaatsen “vóór” en “ná” worden polair. De eindmeet maakt het eindig.  De druk voor een grote beweging, een verre schuiving groot. De nood aan snelheid radicaal.

Ver Schuiven of verschuiven?

spider-web-34225Als ik er op deze manier stil bij durf staan, dan bevind ik mij op dit moment in een “Punten-0-Cluster”.  Ik ben voltijds  vrouwelijke zelfstandige die post-Corona, post-moederschapsrust, post-sterrenkindje, post-nieuwe praktijk, post-verhuis opnieuw op te starten heb. Qua losheid van wat was kan dit tellen!  Qua beginpunt kan ik niet meer spreken van één startplaats waar nog een lineariteit lukt… De véélheid plaatst mij in een epicentrum met talloze “nieuwe starten”, talloze “nieuwe opportuniteiten” en op dit moment misschien niet meer dan “nieuw potentieel”.  Té talrijk om op dit moment te vertalen in evenzovele actieplannen.

Maar misschien móet die vertaling niet gemaakt worden?

Misschien zit de verschuiving niet in de verre schuiving naar de eindmeten toe?

Misschien is er zelfs geen (snelheids)druk?

Verschuiving naar neutraal

abstract-art-artistic-327509Is dit niet net een minimalistische verschuiving van op mijn plaats naar in mijn plaats? Is dit niet net een positie die mij bevrijdt van enkelvoudigheid van een resultaat?

Biedt dit mij niet net mijn gewenste Start an sich? De veelheid mag zijn zonder dat het hoeft geleefd te worden, het proces verandert van lineair naar spiraalvormig en concentrisch, de beweging kan daarmee enkel in verbinding met vrijheid en iedereen die mee deel uitmaakt van mijn toekomst.  Maar wat alles verbindt is de kern. Míjn kern.

Mijn patronen van zodra woorden als “start” en zeker bij “nieuwe start” of “heropstart” opspelen worden vandaag voor me zichtbaar. En in plaats van dat spreekwoordelijke “versnellingske hoger” te gaan… zet ik mij voor het eerst in neutraal en laat ik vertalingen toe als vertraging en verstilling.

Neutraal.

close-up-of-gear-shift-over-black-background-248539

 

 

 

 

 

Oproep tot Persoonlijk Leiderschap in tijden van Corona

person-s-tummy-and-hand-1556671Wegens bekkeninstabiliteit in het laatste trimester van mijn zwangerschap, had ik reeds alle werkzaamheden als life- & systeemcoach stilgelegd. Daarom had ik geen reactieve beslissingen te nemen omtrent mijn dagelijkse werking als coach op de evidente maatregelen om besmetting door CORONA in te dijken.

 

ambulance-architecture-building-263402Toch is het mijn en mijn kind haar realiteit dat ik voor de geboorte midden in Corona-tijden mezelf naar een ziekenhuis te begeven heb… daar waar de meest pijnlijke realiteiten van Corona zullen plaatsvinden.

En dit doet mij toch vanuit de “Stay Home”-vanzelfsprekendheid toch even stilstaan bij wat als extra laag zichtbaar wordt met deze PANDEMIE. En dat is dat “Angst” echt open en bloot op ieder zijn bord ligt met de vraag: “hoe ga jij hiermee om?”

Elke coach, therapeut, psycholoog, psychiater, enfin, elke vorm van emotionele hulpverlener krijgt in 1-op-1 sessies de zoektocht van individuen die net hiermee bewust willen leren omgaan: “Hoe kan ik ánders om met mijn angst zodat ik niet in de perpetuum mobile van destructief gedrag verzeild geraak?”

alphabet-business-close-up-326642

Bij een PANDEMIE zullen dan net wie eerder koos voor deze diepgaandere 1-op 1-sessies of workshops over persoonlijk leiderschap of wie heeft leren mediteren om de “monkey brain” in het gareel te houden, reeds een voorsprong hebben op wie nu ineens in het COLLECTIEF zijn of haar angst in de ogen krijgt. Want angst lokt slechts re-acties uit, als een onontwikkeld kinds-reflex dat enkel en alleen gericht is op het eigen idee van overleven:

🆘 Vechten: momenteel te herkennen aan mensen die zich kwaad maken tov “schuldigen”, tot onbeschaamd racisme toe en veldslagen op parkings van Colruyt om het legendarische WC-papier of droge voeding… Of nog véél erger: het stelen van mondmaskers uit ziekenhuizen.
🆘 Vluchten: aangezien er geen plaatsje meer in de wereld is waar het zogenaamd “veilig” is, vertaald vluchten zich ook in de gevaarlijkste vorm ervan: ontkenning. Wat zich ook duidelijk vertaalt in Feestjes, groepsbijeenkomsten allerhande, “fake news”-illusies, noem maar op.
🆘 Volgen: ook zijn er heel wat mensen die zich kwaad of gelaten richten tot “de leider”. Een regering, of in ons land 6 regeringen, die nu de kans lopen dat met het moeten optreden van de federale regering hun overbodigheid zichtbaar zal worden. Wie bij angst een sterke leider nodig heeft (een kind kijkt naar zijn ouders als hij bang is), vindt deze ook niet terug in ons landje. Hier kan dan opnieuw een vecht-reactie te lezen zijn in menig posts tegen die ruziënde (vechtende) regeringen…

Fight-Or-Flight

De ILLUSIE in deze reacties is echter dat deze ENKEL kunnen helpen wanneer het bijvoorbeeld gaat om een aanval van een leeuw. “Hoe kan IK MIJZELF hieruit redden?”

adventure-arid-barren-210307Corona echter heeft al aangetoond dat indien deze “IK”-reactietjes op angst, net de garantie bieden voor net dat waar iedereen zo bang voor is. De eeuwenoude, min of meer werkende copings tov angst werken nu niet meer. Meer zelfs, wie hierin blijft steken wordt dader in de selffulfilling prophecy van deze pandemie. Want, wij zijn globaal met zijn allen, met elkaar verbonden en blijkbaar is er een bacterie nodig om dit duidelijk te maken.

wooden-letters-we-6226Corona toont dat wie zichzelf wil redden vanuit de “als IK mezelf maar veilig kan stellen” dat die persoon net anderen in gevaar brengt en daarmee nog meer zichzelf. Wat een GELUK dat er dus al individuen zijn die al jaren bezig zijn om op een andere manier met angst om te gaan en zichzelf alen beetje hebben leren trainen om nu op zijn minst te begrijpen dat dit een WIJ-redenering en een WIJ-oplossing vergt.

blur-close-up-composition-269451En héél graag deel ik via deze weg al een paar CONCRETE ideeën die getuigen van verantwoord persoonlijk leiderschap met het belang van het collectief als voorwaarde voor individuele veiligheid:

❤️ STAY HOME: Voor wie de digitale mogelijkheden nog geen echte kans heeft kunnen geven, ga hier geïnspireerd en creatief mee aan de slag. Hoe kan jij bijdragen met je zaak, je job van op afstand? Wie weet kan dit in de toekomst ook als alternatief dienen voor fileleed?

❤️ Voor de kids die ook thuis blijven zijn er educatieve videoplatformen: https://www.xnapda.be/…

❤️ Wie in eerste reactie medische mondmaskers uit ziekenhuizen genomen heeft, kan er nog steeds voor kiezen deze terug te brengen. Ook wie nog op tijd een mooie voorraad kon bestellen, kan ervoor kiezen deze aan de artsen te geven.  Voor persoonlijk gebruik zijn er fantastische burgers die er zelf maken, bestel er gerust eentje voor jezelf en je naasten: https://www.facebook.com/groups/249257966087801/?fref=mentions

❤️ Wie lokale ondernemers of ondernemers in zijn familie of vriendenkring wil ondersteunen om desastreuze economische gevolgen in te dijken, kan altijd investeren in een cadeaubon, een reservatie voor in de zomer, een abonnement, wat ook.

❤️ Versterk je eigen immuunsysteem met verse groenten en fruit, en de gekende immuun-boosters: look, ajuin, … Toiletpapier heeft alvast een pak minder voedingswaarde! Maar ook met mentale training door middel van bijvoorbeeld meditaties, en het aarden van je lichaam: https://www.groundology.co.uk/videos?show=the-earthing-movie. Bedenk vooral dat ANGST het immuunsysteem verzwakt.

artistic-blossom-bright-207962❤️ Zuurstofrijke omgevingen zijn ook heel versterkend zoals een bos, de zee indien ook daar natuurlijk geen overvloed aan mensen aanwezig is. Maar hou ook na jouw versterkende wandeling rekening met wie nog na jou komt door je afval ook mee naar huis te nemen aub? Of creëer je persoonlijke toekomstige veilige omgeving door een extra boom te planten in je tuin?

❤️ Leg niet alle antwoorden op de schouders van die re-agerende overheid van ons, maar neem zelf verantwoorde actieve beslissingen (persoonlijk leiderschap). Elk idee vanuit een “ONS”-gedachte draagt bij. Deel gerust wat jij bedenkt mét respect voor de nodige fysieke veiligheid en heiligheid van het individu, én het collectief.
*…

Vergeet vooral niet dat goed voor jezelf zorgen steeds IN VERBINDING kan met het zorgen voor anderen. ZONDER dat je de ander moet toelaten in diens bewust of onbewust grensoverschrijdend gedrag.

Namasté 🙏🙏🙏

Systemen van de Ziel

01 januari 2020

De allereerste dag van een gloednieuw jaar.

person-touching-a-gift-3154367Een Nieuw! Elk “nieuw” spreekt zo tot de verbeelding. Hoop, verwachting en nieuwsgierigheid zijn emoties die dit kunnen vergezellen.  Ook zenuwachtigheid, beetje angst voor wat komen gaat of zelfs wantrouwen.  Als in het moment vóór je jouw pakje open maakt.

Die laatste emoties mag ik dit jaar toch even in de kou buiten laten.  Waar 2018 een jaar was van ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd te worden, en 2019 een jaar van diepgaande veranderingen in de concrete aanpak van het dagelijkse leven, bevind ik mij nu inderdaad aan de start van “nieuw”.  Een overvloed aan pakjes en ik geef me eraan over met het volste vertrouwen dat misschien niet elk pakje “leuk” hoeft te zijn, maar wel juist.

Nieuw … Léven

pexels-photo-259363Deze start is duidelijk ook een eindpunt. Een eindmeet zelfs. Van talloze bewegingen, verdraaiingen en turbulenties.  En vandaag laat ik mezelf toe te voelen: we hebben het gehaald.  En voor iemand dit leest als een misplaatst koninklijk meervoud, kan ik alleen maar dolgelukkig laten weten dat het biologisch klopt dat ik intussen voor 26 weken mag spreken in naam van “Wij”.

Sinds mijn laatste artikel waar ik mijn diepste harts verlangen toevertrouwde aan de nieuwe maan van juli, werd die wens binnen 14 dagen vervuld. Wij verwachten terug een kindje.  Een zusje voor Mila (* 5-03-2018).

Sinds 2018 ervaarden we aan den lijve hoe fragiel én noodzakelijk elke stap in dit diepste en meest goddelijke creatieproces van een zwangerschap is.  Verklaart ook waarom ik eigenlijk sinds 31 juli 2019 van dag tot dag leef.  Wisselend tussen die angsten voor  die eerdere ervaringen, overgeleverd aan ongeveer élke zwangerschapssymtoom uit elk boekje tesamen, en het durven uitkijken naar Nieuw.

Niets minder dan Nieuw Leven zal ik mogen uitpakken. Zij het dan na zware fysieke inspanningen die ik nog wat dien te onderzoeken…  Maar dus, vandaag op 01 januari 2020, schrijf ik dit artikel met een bolle buik vol leven.

Nieuw… huishouden

white-bunny-plush-toy-3746682020 wordt dus ook het jaar dat wij in dit nieuwe huis ook dat nieuw leventje een eigen plekje willen geven. Hoe klein ze ook zal zijn, wat een meubilair blijkt ze nodig te hebben!

Bedje(s), badje, commode, parkje, tafelstoeltje(s), autostoeltje(s), buggy(s), wipper, zoiets als tetradoeken bij de meter zo blijkt en de grootste mysteries van al: het niet kunnen weten welke flesjes, welke fopspenen ze zou kunnen kiezen.

Heel af en toe blazen we eventjes bij al die keuzes, maar dan tonen onze 3 tijgers op hun manier wel wanneer het goed is.80765118_465926297423610_8971362301026238464_n

 

Nieuwe Verbindingen

crowd-reflection-color-toy-1679618Geen transformatie, rotatie of integratie is mogelijk zonder dat bepaalde verbindingen doorknipt, doorprikt of doorbroken worden. Soms dien je nu eenmaal te ont-binden vooraleer je terug kunt ver-binden.

Door de poespas die komt kijken bij een verhuis,  afwerking van verbouwingen en een nieuwe zwangerschap werden deze ontbindingen eigenlijk zachtjes aan maar duidelijk aan gewisseld voor nieuwe verbindingen.

board-center-chalk-chalkboard-220066Ik mocht fantastische medestudenten ontmoeten bij de jaaropleiding aan School voor Systemisch Bewustzijn.  Sommige verbindingen voel je ineens heel diep, heel open en heel helend gaan.

Zo ook mochten nieuwe samenwerkingen mijn nieuwe leven in komen die veel beter blijken te passen bij waarheen ik professioneel evolueer. Wat trouwens een heel lang zoeken is geweest.

In 2018 stond ik aan de start van een van de moeilijkste voor-en-na momenten in mijn leven, wat trauma is.

Nu, 2 jaar later, mag ik die vele cadeautjes aan een nieuwe-ik-na-die-tijd ontvangen.

Nieuwe Naam

KIKKER_contact_met_textLast but not least.

Mijn zaak. Froggy Coaching. De kikker.

Ook de kikker heb ik moeten verbranden in 2018, na een oorspronkelijk ongewenst afscheid. De kikker en zijn symboliek, besef ik nu, hadden me tot dat punt in mijn leven gebracht. Als symbool voor intuïtie, diepgaande transformatie en wedergeboorte.

46495300_591461477950628_7280670763080744960_nDeze drie eigenschappen zijn eigenlijk dankzij mijn oudste dochter volledig geïntegreerd in mijn lichaam en in mijn leven. Een symbool om mij hieraan te herinneren, zou ik niet meer nodig hebben.

En vanuit dát punt, dat moment, ben ik verder gegroeid. Het vuur nam over zodat ik kon transformeren.

Het was dan ook maar een kwestie van tijd vooraleer me duidelijker zou dagen in welke richting ik groei.  Tegelijkertijd met die zwellende buik.

En zo wordt Froggy Coaching in 2020 stapsgewijs omgedoopt tot “Systems of the Soul (SOS)“, Systemen van de Ziel.

Een nieuwe naam zal dus vragen om een nieuwe site, nieuwe look & feel, nieuwe verhalen.  Stap per stap, zoals naar een bevalling toe.

artistic-blossom-bright-207962Mijn missie als mens én als coach is om met een steeds evoluerend begrip van intuïtie en het wetend & morfisch veld een ieder te begeleiden uit zijn persoonlijke SOS-verhaal in de richting van meer licht-heid. In mijn verhaal vond ik die uitweg, die ver-lichting uit soms verpletterende tegelijkertijden, via systemisch werk en opstellingen.

 

Alle lessen die ik reeds geleerd heb en die nog te leren heb, wens ik ten dienste te stellen van al wie verdrinkt in een SOS-situatie en de diepte wil ingaan om te transformeren.

Dit is echt een geschenkje wat ik tot het einde van mijn leven kan uitpakken en wil doorgeven!

Gelukkig Nieuwjaar!

beautiful-bloom-blooming-459086

 

 

Talking Womb – Eren laten Evolueren

Een definitieve Stop.

black-and-white-black-and-white-branches-216695In mijn leven bood hét Leven tot vorig jaar een aantal ervaringen met Dé Dood. Natuurlijk heb ik een aantal familieleden verloren en zag ik ook een aantal schoolgenootjes verdwijnen. Persoonlijk heb ik zelf ook een bijna-doods ervaring mogen meemaken na een zwaar auto-ongeluk als puber. De dood klopt vaak op de deur. Dat hoort erbij, voelde altijd al ik diep vanbinnen.

Nooit was er een nood om duidelijk te definiëren wat mijn relatie tot beide was… tot vorig jaar. Wanneer ik het gynaecologische verdict hoorde over mijn dochtertje Mila. Vanuit mijn moederhart bleek mijn relatie tot leven en dood, mijn definiëring niet afdoende voor alle realiteiten rond leven en dood.  Zij zou het mij leren. 

attention-road-sign-sign-39080Ik zag leven en dood als onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar als een soort “contract” waar je als individu (hoofdzakelijk onbewust) kiest tussen óf hét Leven, óf dé Dood. Het overlijden is dan een soort “grijze zone” waar beide uiteenlopende werelden even overlappen. Een soort grens-land waar zowel “overstekers” als “achterblijvers” nog even eenzelfde taal spreken. Rouwen kan dan een proces zijn van het vasthouden aan die grijze zone om dan uiteindelijk los te laten aan de “definitief-heid” van de dood. Met Loslaten als een soort eindpunt. Een overdracht. Een stop. Een definitieve stop.

Leren Eren.

accessory-burnt-ceremony-326627Bij het perinatale verlies van mijn meisje, kreeg ik een jaar lang vele momenten van “definitieve overdracht”, waar zij mij heeft leren Eren. Mijn eerdere ervaringen met de dood hadden me alvast geleerd dat het achteraf zeer helend is om bewust om te gaan met de “grijze zones”. Hoe pijnlijk nakend afscheid en verlies voor de mens ook is, er bewust bij zijn maakt een verschil tussen lijdend loslaten en loslaten leiden.

De énige manier echter om niet gek te worden, was een complete overgave aan de taal van rituelen, symbolen en ceremonies om de vele tegelijkertijden aan fysieke, emotionele en mentale ervaringen toe te laten. Want de leiding in de dood gaat niet verder dan “het laten zijn”.

candlelight-candles-chruch-54512Met vuur eerde ik de overdracht van leven naar dood in mijn baarmoeder. Familie en vrienden deelden brandende kaarsjes bij de geboorte, de overdracht van mijn meisje uit mijn schoot in de wereld. De overdracht aan haar definitieve plekje op de aarde, met haar grafje als eeuwige rustplaats. Ik gaf mij als bewoner van die grijze zone, dat grens-land, volledig over aan die taal om in verbinding te blijven en die warm te houden. Met brandende kaarsjes, een altaartje voor haar, menig foto’s aan de muur van haar prachtige gezichtje, dagelijkse of wekelijkse verse bloempjes en kaarsjes op haar grafje, een speciale kerstbal in de familie kerstboom en een aaitje over haar foto bij beide grootouders op de kast. Zo nam Mila dagelijks zeer concreet deel aan het Leven, vanuit haar plek in de Dood.

beach-cold-hollow-wave-1366567Na maanden voelden mijn partner en ik dat we “klaar waren”. Klaar om haar los te laten en over te geven aan die definitieve wereld. Dat we dankbaar waren voor die lange periode in dat Grens-Land. Met een waterceremonie in de golven van Lanzarote, symboliseerden wij die gedefinieerde intentie van “definitief loslaten”.

Verbinding, de eeuwige soort

balloons-clouds-fly-33479Maar gaandeweg, na die prachtige waterceremonie, werd zichtbaar hoezeer ik Loslaten definieerde als een punt of een moment, op het snijpunt tussen de grijze zone en de Wereld van de Dood, van uit-verbinding gaan. Mijn “leiding” in talloze rituelen was tot stand gekomen vanuit mijn wens om het “definitief moeten loslaten” om te buigen naar een “definitief kunnen/willen loslaten”. Van loslaten in een zeer gespannen en traumatische betekenis naar loslaten in een ontspannen en vertrouwende betekenis.

Alleen…. Mila ging nooit uit verbinding! En intussen heb ik er al zoveel vertrouwen in dat ik durf schrijven: Mila gaat ook nooit uit verbinding. Elke dag, in zovele echt mooie tekens en symbolen zie ik háár. Dat leert mij iets van cruciaal belang.

always-forever-infinity-symbol-above-bed-wall-sticker-82-3

box-close-up-gift-842876Er ís niet noodzakelijk een leven-óf-dood. Het blijkt eerder een Leven-én-Dood te zijn. In de Wereld van hét Leven toont de Wereld van dé Dood zich. Dagelijks. In alle mogelijke vormen, en op die momenten die synchroon lopen met gedachten van gemis of andere emoties. Meermaals vliegt een onverwachte vlinder rond mijn hoofd wanneer ik aan Mila denk. Dit is waarschijnlijk het mooiste geschenk aan inzichten dat ik mocht ontvangen.

Ik laat het Eren evolueren

Met dit geschenk, krijg het Eren en Gedenken voor ons een veel speelsere rol.

Natuurlijk passeren ook vragen zoals er zijn: “Ben ik wel een normale moeder als ik het woord ‘speels’ kan gebruiken bij het herinneren van mijn dochter?” of “Ben ik wel respectvol genoeg?” of “Blijf ik wel loyaal genoeg aan het verdriet wat geweest is?”

Deze vragen mogen passeren, ze mogen zijn. Maar net omdat ik zelf nog in deze Wereld van hét Leven wil staan en er bewust bewoner van wil zijn, zolang het nog duurt, laat ik het toe dat het Eren mag Evolueren.

alphabet-blocks-blur-591652

 

 

Dit artikel kwam tot stand voor de Wintereditie van ’t Vergeet-Mij-Nietje, het magazine over Rouw van O.V.O.K. Ouders van een Overleden Kind.

Het vorige artikel lees je hier

Talking Womb – Wens Weldadig bij Nieuwe Maan

31 Juli 2019 Nieuwe Maan

astronomy-black-and-white-crater-957626Voor een tweede keer in dezelfde maand worden we getrakteerd op een nieuwe maan.  Iets wat weinig voorkomt en een Zwarte Maan genoemd wordt.  Sinds mijn inwijding in mijn baarmoederlijke activiteiten met een kinderwensende focus op de maan(d)stonden, volg ik veel meer de maan-standen.

In combinatie met mijn sinds 2018 doorleefde begrip van de kracht van rituelen (sinds het Vuurritueel in mijn persoonlijke verhaal), levert dit maandelijks vaak een kleurrijk tafereel op.

220px-Triple-Goddess-Waxing-Full-Waning-SymbolAls dit idee je nog geen onophoudelijk lachsalvo heeft opgeleverd, is het ongetwijfeld een aanrader voor elke vrouw die in contact wenst te komen met haar voormoederlijke en Archetypische krachten!

Een maan(d)cyclus voor beginners

accessory-burnt-ceremony-326627Voor “beginnende Maan-godinnen” zijn er toch twee belangrijke momenten in zo een maan(d).  Enerzijds is er de nacht van Nieuwe Maan waar je je intenties en je Wensen hoorbaar en/of zichtbaar mag maken. Anderzijds de energie van de Volle Maan die toch een duwtje in de rug geeft om deze of eerdere wensen te manifesteren.  audio-brown-connection-1337753Velen luisteren deze 2 avonden op met een bijhorende Maan Ceremonie, al dan niet luisterend naar verduidelijkende Maan Energy Readings.

Oh ja, in moderne tijden zijn in-ears ware artefacten bij ceremonieel werk:/)

Tweede Nieuwe Maan. Dubbel zoveel Wensen!

Welnu, in een maand waar er twéé nieuwe manen zijn, draait het misschien volop rond het Wensen.  Je mag zelfs dubbel zoveel Wensen! Je mag dubbel zoveel Willen!

Wat Wil jij? Wat Wens jij?

blur-close-up-composition-269451In die eerste reactieseconde wuif ik die vraag bijna verveeld weg met een beeld van een boodschappenlijstje op mijn netvlies.  En wanneer ik mezelf een eerder cynische melding hoor maken dat ik zeker en vast een vollere bankrekening wens, besef ik ineens dat ik eigenlijk behoorlijk geconfronteerd word met een inspiratieloosheid.

Toeme!

Weemoedige Wensen

Zou het kunnen zijn dat wij verleren wat Wensen in Vrijheid wil zeggen? Heb ik het ooit geweten? Heb ik ooit echt al durven wensen?

SantaBij mij roept deze vraag alvast herinneringen op van Sinterklaaslijstjes in de vorm van collages, waar zo ongeveer twee maanden op voorhand aan geknipt werd.  Met als bron van inspiratie de talloze speelgoedboekjes.

En met deze associaties ook die Sinterklaas of Kerstdagen waar de gebrachte cadeautjes van het lijstje mijn toenmalig 5-jarig hartje vulden… of niet.  Om precies te zijn: het was bijna altijd een ontgoocheling, net omdat het een letterlijke manifestatie was van wat ik op  gelijst had, terwijl ik diep vanbinnen iets anders wénste.

self-defeatingOm mezelf van ontgoocheling te sparen, schaafde ik mijn grote wensen op voorhand al bij.  Met het inzicht van vorige blog over het zelfsabotage-mechanisme waarmee ik bepaalde realiteiten overleefde, begrijp ik hoe ik als kind net datgene wat ik zo hard wenste, van mijzelf weg duwde.  De perfecte manier om gaandeweg veilige business plans te kunnen ontwikkelen.  De zékerste manier om alle passie en vreugde uit je leven te persen, óók.

Maar dus, als gevolg van dat inzicht, komt nu klaar en duidelijk aan het licht:

Katrien, je hebt in je hele leven dus nog nóóit jouw authentieke WISH List gemaakt? Get f****** to it!

Weldadige Wensen

9200000059750968En toch! Eén keer! Eén keer bracht Sinterklaas iets wat ik diep vanbinnen altijd al wénste maar wegens gebrek aan “de juiste reclameboekjes” was dat nooit op de wishlist terecht gekomen.  Toen ik die ochtend de woonkamer binnen stormde en níets vond van mijn eigen saaie lijstje, maar … Een winkeltje, met een toog, een rekje met doosjes om te sorteren achter de toog, een winkelmandje… en een klinkende kassa!!!

Zelfs bij het beschrijven van de verrassing die ik voelde die Sinterklaasochtend, maakt mijn hart sprongetjes van plezier!

WOEDE VUURWat ik een paar maanden geleden nog zocht en niet vond: Vreugde! Plezier! Spel! En wat oh zo lange tijd is weggeweest: Passie! Willen, naar de energetische bedoeling ervan, is datgene wensen om je hart die sprongetjes te laten maken.  Wensen is het Willen met jouw hartsvuur erin. Wensen is het Willen in absolute vrijheid, zelfs vrij van de uitkomst.

De intentie om je Vreugde te volgen zal op een bepaald moment doen beseffen:

I gotto wish the shit out of this moon.

Harten Wens

artistic-blossom-bright-207962Ok! Ik heb het begrepen!  Dit wordt mijn nieuwe referentie als ik wil spreken over Wensen! Een Wens hoeft niet haalbaar, noch betaalbaar te zijn.  Een Wens hoeft niet “realistisch”, noch bevattelijk te zijn.  Een Wens moet niet van deze wereld zijn.  Dat maakt een Wens niet gevaarlijk, noch onmogelijk.

Mijn mentor verduidelijkt nog meer

Your Heart wants this? Then it will support your Soul.

And if the Soul Awakens, it will support your Heart.

Een Wens moet misschien boven alles gesteund worden in je Hart.

Ziels Wensen

pexels-photo-1886694Hier gaan we dan.

Met en vanuit heel mijn Hart. Met en vanuit heel mijn Ziel.

En met ons Sterrenmeisje, krijgt ook de uitspraak “Wishing upon a Star” een geheel nieuwe dimensie…

Ik wens terug moederschap. Ik heb twee Zielskindjes, dus mijn hart kan er minstens evenzoveel bij. Ik wens dat winkeltje, vol! Vol nieuwe, leuke dingetjes om mijn klanten aan te bieden. Ik wens wel degelijk een rinkelende kassa! Goed gevuld om de rekken te blijven vullen met vele nieuwe kleuren. Ik wens die kassa klinkend te laten rinkelen door het vele open en dichtslaan.  Ik wens vanuit mijn hart die opleiding te volgen die mij zowel als vrouw, als mama en als coach verdiept, verbreedt en inspireert. Ik wens met alle passie die ik heb dat ik naast drie geitjes en drie katjes nog een hondje mag schenken aan mijn partner’s hart en dat alles perfect in elkaar valt. Ik wens onze thuis, met levenslang gevulde boekenkasten, een overvloedige natuur als tuin en waar we nog adembenemende Sinterklaasochtenden mogen beleven.  Ik wens  bovenal dat liefde, licht en heling mag stromen in onze levens en in alle levens rondom ons.

Met Vuur!

Aho.

4k-wallpaper-astronomy-constellation-1229042 (1)

Het vorig artikel lees je hier.

Het vervolg lees je hier.

 

 

 

 

 

Talking Womb – Afgeleverd (Over zelfsabotage)

I am Sorry

Please Forgive Me

I Love You

And I Thank You

Opgeleverd

couple-investment-key-1288482Na jaren verbouwen. Na maanden voorbereiden. Na weken inpakken.  Na dagen kuisen en afscheid nemen. Na uren mankracht en kilometers rijden.  Na alle mogelijk denkbare manifestaties die tijd, energie en geld vragen, zijn wij eindelijk verhuisd naar een eigen (t)huis waar de natuur en de natuurlijke flow tot aan onze voordeur rijkt!

Het werk is geleverd. De sleutel in onze handen opgeleverd.

Aangeleverd

adult-architect-architectural-design-1260309Ik ben iemand die geniet van het Aanleveren.

Of laat ik het anders formuleren.

Zolang iets van mij die tastbare (en vaak vermoeiende) tijd, energie en geld vraagt, voel ik een zeer duidelijke verbinding met dat waarnaar gestreefd wordt.  Zelfs “trots” put ik uit mijn vechtlust, discipline, ervaring en organisatietalent om in die fase van “aanleveren” en creëren voluit te participeren.  Wat het doel ook moge zijn, dit alles staat dan in verhouding tot mijn aangeleverde bijdrage.  En ik geniet telkens van hoe dat doel dan zo vaak ook steeds dichter komt en perfect haalbaar blijkt.

goalIk voel en bovenal, gelóóf, in die aanlever-fase met overgave dat mijn geleverde werk dat resultaat waard is.  Met andere woorden, zolang ik veel tijd, energie en geld lever, en zolang het eindresultaat (nog) niet behaald is, voel ik mij … op mijn gemak.  En dus ook goed natuurlijk.

Ik ben een “niet de bestemming maar de reis op zich is van belang”- type persoon merk ik op.

Ingeleverd

bullseye-dart-dartboard-15812Maar… van zodra het eindpunt bereikt wordt… Van zodra het nagestreefde rustpunt komt, word ik onrustig.  Hoe hard, veel en graag ik ook naar iets toe werk, wanneer het moment zich aandient tussen het net behalen van het doel en het plukken van de vruchten ervan, dán komt de onrust. Of simpel gesteld: eens op de bestemming, loop ik verloren. Anders gesteld: de onrust komt, wanneer er rust “dreigt”. Rust an sich is een trigger voor mij. Rust an sich voelt als onveilig aan voor mij.

attention-road-sign-sign-39080Aha! Een patroon! Ik neem de tijd om dit in mezelf te onderzoeken. Want, zoals ik het afgelopen jaar over die patroontjes in mijn systeem zeg: Ik heb het ermee gehad! Ik heb in mijn leven genoeg rust ingeleverd!

 

 

Mijn intentie

Elke keer wanneer ik de overvloed mag aanschouwen van de nieuwe plek waar wij nu zijn, klopt het niet dat er iets anders is dan een rust. Een euforie. Een dankbaarheid. Een liefde. Meer overvloed, meer belofte, meer gezondheid, meer leven kan er bijna niet zijn! Mijn intentie is dat ik mij ook terug veilig voel om mij aan dat Leven over te geven en ervan te genieten!

 

Saboteur

Maar niets van wat zou kloppen is er.Geen rust. Geen euforie. Geen dankbaarheid.  Neen. Het is daarentegen een onrust die met de dag toeneemt. En dan ben ik nog beleefd en zacht over hoe die onrust zich vertaalt. Een korte bloemlezing uit de gedachten die zich bij het ervaren van die overvloed in mijn tuin overvloedig in mijn systeem stort:

Ik kan toch niet vragen van mensen dat ze speciaal tot hier moeten komen voor coaching. Misschien moet ik gewoon een andere job zoeken.

We zullen zeker dit huis verliezen aan een brand of zo.  Misschien moeten we het gewoon verkopen.

Voor de opleiding waar ik mij ingeschreven heb, zal ik toch alleen maar ontgoochelen en falen, misschien moet ik mij uitschrijven.

En dan vooral “last but not least” (en menig variant hierop):

Het is misschien beter om gewoon die kinderwens los te laten, want hoe krijg ik het allemaal voor elkaar gecombineerd met dat toekomstig werkloos en dakloos zijn?

self-defeatingWaar ik tijdens het “aanleveren” geloof in de toekomstige manifestatie(s), lijkt  het alsof mijn lichaam op celniveau op het moment dat het komt, zijn kar keert.  Tegen mijzelf. En op manieren die ik bewust niet eens kan (be)grijpen, begint die te saboteren.

Op het moment dat het beoogde doel gehaald is en de eventuele vruchten zich beginnen te manifesteren om slechts geplukt te worden, vallen mijn geloof en mijn vertrouwen weg!  Is het omdat ik mij niet waardig voel? Ik voel vooral … angst (onrust), meer dan verdriet eigenlijk. In het kort: ik kan niet ontvangen/toelaten.

Ik heb simpelweg geen idee wat ik te doen heb tijdens het moment dat de vruchten onderweg zijn naar mijn schoot! (en met die kinderwens na het verlies van ons meisje, kan de betekenis van dit inzicht ook op zovele lagen doordringen natuurlijk).

Mijn lever

500_F_183644049_ZLkpHgZXOnGYoyFEn8a4il7iaHUx7K9XZoals altijd manifesteert dat wat zich emotioneel en mentaal beweegt, ook fysiek. Sinds er echt momenten van rust kunnen genomen worden, laat mijn lever zich voelen.

Wat wil mijn lever mij aanleveren?  De lever wordt vooral gelinkt aan het bewust worden en verwerken van woede… Maar wat heeft woede in godsnaam te maken met zelfsabotage? Als er iets zou moeten zijn dat er mee te maken heeft, dan zou het toch het hart moeten zijn? Want ik doe mezelf verdriet aan, toch?

 Geleverde Inzichten

06c0cb46-e15c-40d6-856c-78bd4520b996_16x9_600x338Wanneer je aan het Universum laat weten dat je iets wenst te leren, krijg je de nodige inzichten op een plateautje. Dus zeer korte tijd later mocht ik een subtiele ervaring herbeleven, waarmee mijn eerste levensjaren gespeend waren.  De blauwdruk waar deze hardnekkige overtuiging vandaan komt.

Ik kreeg als kind iets te vaak de boodschap, op de meest doodgewone niets vermoedende momenten, over om het even wie met wie ik een relatie had “dat ze mij eigenlijk niet zo leuk/goed/fijn/slim/mooi vonden… als ik dacht“.

silhouette-woman-man-secret-whisper-a-woman-whispering-a-secret-in-the-ear-of-a-man-silhouette-shot_ev175_8pl__F0000Dergelijke analyses, die als “waarheid” verpakt werden -vaak met een gefluister van beschermende geheimhouding, waarmee rapport bewerkstelligd werd tussen wie mij dit toevertrouwde en mijzelf als enige en dus exclusieve informant/beschermelinge – waren niet noodzakelijk op enige werkelijkheid gebaseerd maar is een zeer effectief mechanisme om dus dat rapport te bekomen als doel op zich. Punt in dit artikel is dat ik geprogrammeerd ben om  mij telkens op een rustig, ogenschijnlijk onbetekenend moment te verwachten aan een conclusie die negatief zal uitdraaien voor mij.  Waarbij de boodschap sowieso verklaart waarom ik iets “onwaardig” ben.

addition-black-and-white-black-and-white-374918Toch roept dit inzicht niet echt pijnlijke emoties op en mijn lever blijft steken.  Mijn sabotage hangt misschien niet echt samen met “wat anderen van mij zouden denken”  (men mag mij gerust niet lief/fijn/goed/… vinden).  Dus ik moet verder gaan.  Om tot een dieper begrip te komen van deze zelfsabotage, komt ineens mijn aandacht op het laatste stukje: … “als wat ík dacht“.

Het gaat hem niet zozeer over de boodschap dat ik niet goed genoeg ben, als wel om de boodschap dat ik het überhaupt niet doorhad “hoe de vork écht in de steel zat“.  De kwetsende boodschap an sich was niet van belang in vergelijking met het feit dat de fout eigenlijk bij mij lag door positief te denken in the first place. Het niet zien, of fout zien en dus dom/naïef/onnozel zijn, dát wekt enorm veel reactie in mijn lever. Het mij willen verwittigen voor en beschermen tegen mijn eigen foutieve visie en interpretatie van de manifestatie, dát was liefde.  Mezelf neerhalen ís de liefde, om erger te voorkomen. Toch?

bottle-dangerous-liquid-159296Zodus, telkens wanneer ik de werkelijkheid percipieer als positief/fijn/liefdevol/rustig, dan wantrouw ik mijn eigen perceptie en houd ik het bewerkstelligde rapport in stand door om het even welke negatieve invulling van mezelf als waar aan te nemen en de woede te richten op mezelf omwille van mijn domme, onnozele, foutieve perceptie dat ik nog maar dénk dat alles goed is nu.  En dit op het diepste niveau in de overtuiging dat ik mezelf op deze manier graag zie en bescherm.

Overgeleverd

Want vergeet alsjeblieft nooit dat om het even welk copingmechanisme in je lijf ontwikkeld is in de volle overtuiging jou te beschermen tegen datzelfde soort pijn als de allereerste keer ooit dat je het meemaakte.

architecture-blur-bright-1329061Deze woede is dus vooral tegen mijzelf. Op het diepste niveau bedoeld om mezelf vanuit liefde te beschermen.  Ik kan zelfs geloven dat wie het mij overgedragen heeft, dit nog steeds als zodanig ziet en vooral zelf deze boodschap kreeg overgeleverd.

Hoevelen in mijn voorouderlijke lijn voelden zich onwaardig voor geluk en overvloed? Hoevelen werden met corrigerende schuld en schaamte beantwoord wanneer ze hun wens uitten om geluk en overvloed? Hoevelen kregen de boodschap dat wanneer pech tussen hen en hun gewenste geluk en overvloed kwam, dit het bewijs was van hun dwaasheid en onwaardigheid en hun domheid om ooit anders te denken?

Natúúrlijk speelt mijn lever op. Natúúrlijk begrijp ik nu ook voor het eerst waarom de huid- en auto-immuunziekte “psoriasis” in mijn lijn genetisch doorgegeven wordt.

Afgeleverd 

accessory-burnt-ceremony-326627Maar ik zie in en leer dat dit natuurlijk geen liefde is zoals liefde bedoeld is.

Vraag is nu vooral: hoe kan ik mijn lever ontslaan van deze job? Hoe kan ik het constante aanleveren omzetten naar afleveren en genieten?

Hoe kan ik de liefde voor mezelf herschrijven van de overtuiging dat overvloed en geluk slechts foute, domme interpretaties zijn tot wat ze werkelijk zijn? Een natuur-lijke flow voor wie kan ontvangen.

Hoe kan ik mezelf leren genieten vanuit een vertrouwen (in plaats van een angst) dat ik het waard ben (in plaats van de evidentie dat ik onwaardig ben) en dat mijn gevoel van rust ook wijs (in plaats van dom) kan zijn?

66209846_835378233513222_8193485604223188992_n

Steeds meer vind ik antwoorden op mijn vragen in meditatie. Dat is nu misschien nog het krachtigst, want na een google- research gebaseerd op mijn inzichten:

 

 

woede + heling van de lever + voorouderlijk werk

Levert het mij als antwoord op: Ho’onoponopono.  Wat zoveel betekent als een Hawaiaanse helingsritueel en meditatie voor radicale vergeving.  Vergeving is namelijk het enige antigif voor dit soort mechanismes.  Ik ben klaar om mezelf het antigif cadeau te doen.

108 bewuste keren als mantra uitgesproken en mijn lever en mijn kinderwens zijn er mij dankbaar voor.

I am Sorry

Please Forgive Me

I Love You

And I Thank You

 

Lees hier het vervolg.

Het vorige artikel lees je hier

 

 

 

Talking Womb – Papa van een Ster

Van DIE dagen

Een rouwproces kan er in theorie misschien lineair uitzien, maar er zijn ook van die dagen … DIE dagen die je rechtstreeks terug katapulteren naar de essentie van je verdriet.  Een verjaardag.  Een geboortedag. Een uitgerekende dag.  Kerstmis.  Moedertjesdag.

art-card-celebration-2312124Díe dagen waarvan je altijd droomde hoe je deze kon vieren, zonder dat je ooit stil stond bij de mogelijkheid dat je die dag te vieren hebt, maar zonder je kind.  Ik moet eerlijk bekennen dat het mij een jaar gekost heeft om al die dagen door te komen in het nieuwe kleedje van “mama-van-een-Ster”.  In dat eerste jaar voelde ik  niet echt ruimte om mijn blik te verleggen naar die Lotgenoot-naast-mij.  Dat wordt dus tijd.

Het is Vadertjesdag.

Mama is een Vrouw.  Papa is een Man.

Als coach heb ik mij sinds het verlies van Mila in het afgelopen jaar gesmeten in zovele opleidingen die ook telkens nieuwe inzichten en heling brachten in mijn eigen rouwproces.  Maar de meest leerrijke en meest interessante les was de volgende:

Jij heelt als vrouw en als moeder.  Je vond de taal van de vrouw terug wat zeer mooi is: het verwoorden van emoties en de betekenis van de tribe.  Maar je partner is een man en het is onjuist om als vrouwelijke therapeut/coach én als partner te denken dat de vrouwelijke manier ook door de man moet gevolgd worden.

ask-blackboard-356079Deze les was voor mij waarschijnlijk een van de meest verruimende en tegelijk verwarrende. Enerzijds voelde ik mij “ontslaan” uit de zelf aangeprate job dat ik mijn partner te begeleiden had in “het leren voelen” … of zoiets. (Hoe denigrerend eigenlijk) Anderzijds  voelde ik voor het eerst dat ik nu pas iets kon leren over “de man”.  De papa.  En dit vanuit een besef in elke vezel van mijn lichaam dat ik het niet kan weten. Ik, als vrouw, kan niet weten hoe het is als man.

Praat met mij! Vertel me! Deel met mij! Hoever zit jij al in je proces? Zodat we zeker niet uit elkaar processen

argument-bench-breakup-984949Praten, praten, praten, analyseren, doornemen.  Niet om hem te pésten. Wél uit angst om ook hém te verliezen.

De pieren heb ik uit mijn partner zijn neus gehaald om al dat niet-weten te temperen. Om controle te proberen krijgen op wat er in mijn man omging. Om inzicht te krijgen. Om troost te krijgen. Om elke onwetendheid te pakken te krijgen. Om te toetsen aan die rouw-processen. En wanneer dit dan uitmondde in nog meer stilte, voedde dat mijn woede om hem alsnog aan het praten te krijgen.  Een zéér plezante (lees: destructieve) vicieuze cirkel dus.

Het inzicht vanuit een niet-weten naar de man toe leerde me dat het niet mijn plaats is om die pieren te halen. Wél dat het mijn verantwoordelijkheid is om mijn ruimte als vrouw, als mama volledig in te nemen en te leren vertrouwen dat mijn partner zijn plaats zoekt waar hij mij het beste zal kunnen beschermen, vanuit zíjn standpunt.

We kunnen enkel niet-weten

Wij als vrouw, kunnen niet weten wat er speelt en hoe het voelt.

Hoe het werkelijk ís.  Voor jullie.  Mannen.  Onze mannen.

Voor jullie.  Mannen. Papa’s van Sterrenkindjes.

adult-blur-close-up-1172207Hoe het voelt om als man te horen dat je je kind gaat verliezen. Hoe het voelt als man om enkel toe te kijken hoe je vrouw als enige kan bevallen.  Hoe het voelt om als man papa te worden. Hoe het voelt als man van een kindje dat je niet meer kan beschermen. Hoe het voelt als je vrouw breekt. Hoe het voelt als man om gaandeweg te beseffen dat je samen bent met een andere partner dan toen je met haar op date ging. Hoe het voelt als man om al die herinneringsdata écht niet te mogen vergeten. Hoe het voelt als man om de eerste buffer te zijn wanneer de woede in het rouwproces van je partner toeslaat.  Hoe het voelt als man als Zij met je wil praten, praten, praten.

Hoe het voelt als man om Vadertjesdag te vieren. Wanneer je kind er niet meer is.

Papa Portret

baby-baby-feet-bed-733881Wat ik tot nu toe geleerd heb als vrouw en als mama, over die Man. Over die Papa. Ik buig respectvol en eer die Man en die Papa, vanuit een plaats van niet-weten. Ik deel hier vanuit de ogen van een mama, vanuit het hart van een vrouw wat ik geleerd heb.  Ik probeer.

Het is de man, de vader die het gezin “binnen (beschermd) houdt“.  In het Engels is er een term die dat zeer duidelijk maakt: “to contain“.  De vertaling is tweeledig: enerzijds betekent het “binnen houden, veilig houden”. Anderzijds betekent het “controleren, beperken”.  Een nuanceverschil in vertaling maar een wereld van verschil over de invulling natuurlijk.  De goddelijke mannelijke energie staat eigenlijk voor dat eerste, dat beschermende.

armor-army-ax-226746

De man heeft die rol van “the container“, om daarbinnen dan de bescherming te kunnen bieden aan een nieuw leventje, en bij uitbreiding het hele gezin, dat steeds meer op ontdekking mag gaan.  Dat is bij wijze van spreken, de kwintessens van de Man.  De vrouw, de moeder, zorgt voor onvoorwaardelijke veiligheid/Liefde van binnenuit. Het is echter de Man, de Vader, die de bescherming moet bieden binnen de grote fascinerende  en te ontdekken wereld.

Technisch Werkloos

black-and-white-family-father-35200Bij de start van een zwangerschap, is er voor de man een beweging gestart om net deze rol te verdiepen, in “afwachting” dat het kindje er is.  Hij moet negen maanden wachten voor hij pas concreet weet wát te containen. De man zit zo goed als negen maanden in een niet-weten.

armor-close-up-combat-161936

Maar wanneer de realiteit van het verlies van, de dood van, het overlijden van een kind tijdens de zwangerschap inslaat, wordt de aanzet van deze rol op slag aan diggelen geslagen. Wiens “job”, wiens kwintessens wordt dan volkomen aan de kant geschoven?

 

Tegenover-Posities

Wat ik nog meer leerde en van cruciaal belang is:

Katrien, er is niets schadelijker voor de man (en dus jullie als koppel) als je zijn lijden wil overnemen of oplossen. Blijf in je vrouwelijkheid.

Hier moest ik een week op kauwen voor de euro viel. Maar hoe ik dit begrepen heb is als volgt: Ik ben zeker dat meerdere vrouwen dit ver-schrik-ke-lijk vinden om te begrijpen aan de papa’s.  Vanuit een vrouwelijke inleving van hun pijn & lijden, wat samenloopt met onze eigen pijn & lijden komen we in (de buurt van) mede-lijden.

Ik begin te begrijpen dat mede-lijden misschien oorspronkelijk als een verbindend gevoel lijkt, maar bij nader invoelen eigenlijk voor een grotere scheiding kan zorgen.

angry-argue-argument-343Om te begrijpen wat onze mede-lijden doet met je man, mag je het hem gerust eens vragen.  Maar het komt ergens in de buurt van een vuistslag in zijn gezicht.

Waarmee wij waarschijnlijk net hetzelfde machteloze gevoel versterken en in stand houden waar ze al mee kampen.

Indien we onze partners dit niet toewensen, hoe kunnen we dan wel een brug slaan? Misschien komen we pas tot een nieuwe verbinding als we de verschillende posities eerst durven toelaten?

adult-beautiful-business-attire-2422280Het klinkt misschien hard, maar het is misschien wel veel eerlijker.  Ik praat enkel voor mezelf tegenover mijn partner.  Misschien mag ik durven aanvaarden dat hij werkloos was? In mijn fase van woede ben ik zeker diep vanbinnen kwaad geweest op mijn partner dat hij mij niet kon beschermen.  Dat hij ons kind niet kon beschermen.  Dat hij die dokters niet op hun gezicht sloeg.  Dat hij familie of vrienden die ongepaste dingen zeiden niet te lijf ging als een ridder.  Enzovoort.  Dit is hier geen “schuldvraag”, aangezien ik met mijn verstand besef dat er echt geen andere keuze was naar ons meisje toe en dat ik ook liever géén losgeslagen agressieve partner heb.  Ik hou van voor hoe hij wél reageerde.  Maar de apin in mijzelf, die vrouwelijke oerkracht met al mijn woedes, angsten, liefdes en kinderwensen zoekt die “containende” kracht om veiligheid te herstellen.

En de enige vraag die ik mijzelf moet stellen als vrouw, als moeder en als partner is: Zie ik in deze man, na alles, nog steeds de vader van mijn kind?

En ik besef ineens, dat ik dit enkel kan voelen als vrouw.  Daarom moet ik “in die vrouwelijkheid blijven”.

Nieuwe Verbinding

Eens ik deze positie durf innemen, groeit een nieuwe verbinding, een nieuwe verliefdheid zelfs met de dag.  Ik kan een miljoen redenen bedenken waarom ik wel degelijk deze man als míjn man zie. En nog eens een miljoenen redenen waarom ik deze man als perfecte vader zie van mijn (toekomstige) kinderen. En nog eens een miljoen waarom hij de Container van dit gezin is, ook zeer bewust ná ons immense verlies.

Er is misschien geen betere dag denkbaar dan Vaderdag om vanuit de kwetsbaarheid als vrouw aan mijn man te vragen:

Wil jij alsjeblieft die perfecte papa zijn voor een mogelijk toekomstig kindje zoals je de perfecte papa bent voor ons Sterrenmeisje?  Met andere woorden: Wil jij met mij verder in dit gezin, als Wie-Jij-Bent?

Het antwoord was “ja”.

En ik zoek toch al iets minder pieren in zijn neus.

backlit-beach-couple-1378723

 

Het vorige artikel vind je via deze link.

Wordt vervolgd.

Talking Womb – In de Woestijn

Be Careful what you wish for

bridge-cables-daylight-1761279In aanloop naar de Verdiepende Vrijdag rond Creëren, voelde ik mij twee weken geleden als aan de ingang van een vruchtbare jungle vol lianen, rivieren, bossen en mossen.  Uitkijkend om mij te laten mee stromen op de wispelturige lentewind en om mijn groep te begeleiden over die brug om ten volle in de Creatie-energie te gaan staan. 

Laat mij deze zin, dit voornemen, deze nogal losjes geformuleerde intentie even herhalen:

Ik wil mij laten mee stromen (1) ….. Op de wispelturige lentewind (2)…. om een groep te (bege)leiden over een brug (3)….. om ten volle in de Creatie-energie te gaan staan(4).

Nog geen week geleden begreep ik  nietmaar waarom het oorspronkelijke enthousiasme bij de inschrijvingen heel snel taande.  Deze intentie, wat vertaald werd als “doel van de workshop” werd als “beetje te veel” aangevoeld, waardoor ik bij mezelf goed moest voelen:

Katrientje, ben je zéker dat je dit wilt?

adult-bench-bored-1076999Intuïtief voelt het voor mij wél nog steeds als de juiste volgende stap en dus zal ik morgen die Creatie-energie exploreren.

Alleen… ik zal daar helemaal alléén zijn.

Sinds ik uitgesproken heb dat ik mijn vleugels wil uitslaan, misschien zelfs voor het eerst in mijn leven, moet ik hier nederig meedelen dat ik opnieuw het lesje leer:

Be Careful what you wish for.

Om te vliegen moet je vrij zijn

action-carefree-cropland-1146242Ik blijf eerlijk en deel hier met jullie: ik had bij dit voornemen écht wel een bepaalde verwachting! Een beeld. Een model. Een mooi, rustig, evenwichtig modelbeeld van een perfecte lentedag met een zacht windje, felle kleuren, rijke bronnen, enfin: een paradijs op aarde met een explosie aan vibraties. Als beloning en als antwoord op mijn fantastisch grote stap voorwaarts.  Ik wil Vrijheid om te vliegen.  Vanuit dit beeld begrijp ik enig negatieve houding tegenover creëren niet.

61459336_328264031175038_870980257656602624_nEn dus krijg ik als antwoord dat wat voor mij deze gewenste vrijheid in de weg staat: mijn Ketenen.

Op een minimum van tijd krijg ik vanuit alle windrichtingen (wispelturige lentewind?) álles voorgeschoteld wat mij op dit moment in mijn leven bindt en waaraan ik een betekenis toe schrijf om verbinding met mezelf te voelen.

Net daarom is er -zoals gewoonlijk- één keten die ik het langste vast houd en dat is het gevecht.  Want naar mijn idee “zoals altijd” zijn dit zaken die toch de moeite waard zijn om te mogen verdedigd worden. Toch?

Maar wanneer de vermoeidheid na een paar dagen inslaat en zich vertaalt in mijn wens om mij meer en meer af te zonderen om tot rust te kunnen komen, moet ik deze “wilskracht” zien voor wat het is: weerstand.

De ketenen die mij vasthouden…

beautiful-beauty-blond-761999Om even kort te schetsen kan ik zeer concrete voorbeelden geven wat op minder dan twee dagen zichtbaar werd. Over minder dan een maand gaan wij verhuizen, waardoor we noch hier noch daar zijn en al onze spullen in dozen verdwijnt.  De gestegen gevoeligheid in onszelf eist als vanzelf een geheel ander voedingsstijl, die wij nu vertalen in een keto-dieet .  Daarnaast mediteer ik tegenwoordig dagelijks, terwijl de verkeers- en verkiezingsdrukte voor heel veel lawaai zorgen.

cuddly-toy-handwriting-lonely-165263Vriendschappen zijn niet eens op de radar.  Familiebanden waarvan ik jaren of maanden niets meer gehoord heb eísen een verklaring én een plan-van-aanpak om mezelf zwanger te ivf’en.. Zakelijke samenwerkingen die ooit steek hielden lopen strop. En mijn bestaande kliënteel herplant de gemaakte afspraken bij de vleet.

Het enige wat ik als essentie kan voelen, als rode draad in de veelheid van verschuivingen, oordelen, onduidelijkheden en stiltes is dat ik ergens moet wringen om deze verbindingen te doen laten kloppen. Of -wat nog erger is- dat mensen ik weet niet waar voelen dat ze mij in “een gelijk” moeten krijgen. Ik laat hier zelfs los in wiens gelijk. Een manier van denken en leven, wat ik sinds “de Kvinders” ontgroeid ben.

Of houd ik zelf de ketenen vast?

Ineens begrijp ik mijn oververmoeidheid.  Hoe lang al doe ik mijn best om te onderhandelen.

coffee-cup-deal-1076815Hiermee bedoel ik een van de meest typische fases in een rouwproces. Na een rouwproces door overlijden blijven zeer veel “verbindingscontracten” bij het oude.   Maar die contracten kloppen niet meer. En zo probeer ik te onderhandelen om een plaats te mogen behouden die er eigenlijk al lang niet meer is, en waarvan ik zeg die niet meer te willen.

berry-close-up-delicious-141815Ik word er mij van bewust dat sinds het afscheid van mijn dochter, ik onderhandel met  vrienden, familie, collega’s, klanten, situaties, mijn zaak, ja zelfs met mijn eten (Mag er niet een beetje suiker aub?) en locaties waar ik woon en ga wonen! Ik doe mijn best om één been te houden waar alles altijd was en met één been ga ik workshops aan om iets totaal nieuws te creëren.  Die twee wensen werken elkaar tegen. Natuurlijk blijf ik terplaatse trappelen en natuurlijk word ik daar moe van.  Dat is weerstand.

Alles is veranderd.  Doordat ík ben veranderd.

alimony-annulment-break-up-39483Bijgevolg veranderen ook alle contractvoorwaarden.  Beginnen corrigeren en bijschrijven zorgt altijd voor rommel, onduidelijkheid, oordelen, over-en-weer geschuif… enfin, exact voor die zaken die mij deze blog doen schrijven. Er is maar één manier om dit zuiver te herschrijven en dat is  na de ontbinding van het oude.

En ineens komt het besef binnen hoe vanuit de hartsverbinding ik reeds eerder door die verbindingen werd losgelaten. Zij lieten mij al vrij om te worden wie ik zal worden. Ik houd mij nog vast aan hén. Het is aan míj om hén los te laten.

Ik laat de ketenen los en stap de brug over

background-background-image-daylight-707915Stapje per stapje voel ik zoveel liefde voor de verbindingen die ik ontbind. En ik laat mij meestromen in deze flow van ont-binding, ont-moeten.

Ik laat het huisje vrij waar ik zes jaar heb kunnen proberen, ontmoeten, zoeken en helen. Waar ik mijn eerste stappen als zelfstandige zette. Ik laat het vrij voor nieuwe bewoners zodat ik naar het nieuwe huis-van-ons kan gaan waar wij een nieuw veilig nestje kunnen bouwen.

womens-circleIk laat mijn vriendinnen vrij in hun eigen fantastische leven met hun uitdagingen en zoektochten en vertrouw er volledig op dat het goed gaat met hen. Ik zie jullie graag en wil jullie danken voor zo zo veel.  Zodat ook ik nieuwe verbindingen kan aangaan en nieuwe vriendshappen in mijn hart kan sluiten.

 

adorable-baby-baby-feet-266011Ik laat mijn familiebanden vrij om hun eigen thema’s in de ancestor-lijnen te erkennen en toekomstige zonen en dochters graag te zien.  Zodat ik vrij op eigen en nieuw verbonden lijnen met mijn partner onze toekomstige zonen/dochters kunnen ontvangen.

 

Ik laat de laatste ongezonde stukjes in mijn levensstijl vrij, zodat mijn lichaam nog meer draagvlak kan bieden voor de verdiepende en verruimende groei die er zit aan te komen.  En waar zelfliefde een complete evidentie is.

animal-butterfly-close-up-45863Ik laat mijn zaak zoals die is gestart ook vrij. Ik laat de eerste samenwerkingen vrij die het ontstaan van Froggy mogelijk hebben gemaakt. Zodat uit de symbiose van de kikker die ik ben en de vlinder die mijn dochter is iets nieuws kan groeien en bloeien naar een hoger doel.  Ik laat mijn eerste leraars vrij zodat ik vrij ben naar mijn nieuwe mentors te gaan. Een bedrijf waar de wijsheid uit de pijn, de intentie om te helen en bovenal de onvoorwaardelijke liefde als taal veel meer leiders zal aantrekken om hen te inspireren naar hun grootste leidende impact.  Ook al zal daardoor alle nieuwe merchandise de vuilbak in mogen…

Ik laat mezelf vrij om mij te ontbinden van alles wat mij ketent en omarm de woestijn.

En ik kijk uit naar morgen om te creëren. Mijn eigen Paradijs.  AHO!

4k-wallpaper-background-beautiful-853199

 

Het vorige artikel lees je hier.

Lees hier het vervolg.

 

%d bloggers liken dit: